Ćma

Użytkownik ocenił pracę na 5
Przeczytałam Twój wiersz i od razu zrodził się we mnie pewnego rodzaju niepokój. Dziwny niepokój. Uczucie, że muszę wrócić do początku i zaciągnąć się słowami raz jeszcze. Tym razem głębiej, dokładniej. Rzadko tak mam. Że siedzę lekko otumaniona i wpatrując się w ostatni wers, analizuję całość i czuję nieodpartą chęć przeczytania tekstu jeszcze raz, a nawet i może raz trzeci. Zaciekawiłaś mnie. Widząc formę, długość troszkę zrzedła mi mina, gdyż iż o poranku trudno mi się z reguły łapie tak objętościowe teksty, ale... no właśnie, tu drugi plus dla Ciebie. 'Przemogłaś' mnie. Po kilku wersach z przekornym uśmiechem pokazałaś mi, jak dobrze wpasowałaś się słowami w taką formę i że pomimo długości mogę odnaleźć... przyjemność. Rozpoczynasz delikatnie, przyciągająco, a ta przyciągalność rośnie z wersu na wers. To też jest sztuka, wiesz? By rozwijać zainteresowanie, a nie budzić je co drugi wers, czy tylko na początku i końcu. Także Olu, gratulacje. I właśnie, rozwija się, rozwija, a przy końcu opada wszystko, cała ta ciekawość skupia się w jednym, jedynym długim wersie wgryzając się we mnie dosadnie, z naprawdę dużą siłą przekazu. Spodobała mi się ta łagodna tajemniczość Twojej poezji, którą mi tu zaserwowałaś. Dobrą kucharką jesteś i chętnie będę zaglądać do Twojej kuchni. Pozdrawiam Olu i życzę miłego dnia, popołudnia, wieczoru, nocy. W zależności kiedy przeczytasz komentarz. Tymczasem - ostrożnie, z plusem.