Cii, ja tylko zasnÄ™...

Użytkownik ocenił pracę na 5
Im dalej wskazówki zegara przesuwają się po jego tarczy, tym bardziej czuję smutek w Twoim wierszu. Taki wieczorny. Może gdybym przeczytała go rano, nabrałby innego wydźwięku. Ale nieważne. Zacznę może od interpretacji. Podmiot liryczny zakrada się jak złodziej, lecz nie znajduje nic wartościowego. Wata kojarzy mi się zarówno z pluszakami, jak i tą cukrową, czymś słodkim, dziecinnym; jest tu symbolem pewnej pustki, która wypełnia podmiot liryczny, czymś na kształt słomy, którą wypycha się stracha na wróble, czymś niewartościowym. Dalej piszesz o niezdolności podmiotu do odczuć, które jeśli się pojawiają, są na pół gwizdka, niestaranne. "wreszcie jestem lalką" jest pewnym stwierdzeniem czegoś oczywistego, co podmiot (niechętnie?) przyznaje. Końcówka jest świetna, poprzez formę wiele zyskuje, a metafora z kopertą i znaczkiem jest czymś, czego po prostu nie mogło zabraknąć, urzekająca, ociekająca emocjami w stosunku do reszty pracy, w której (przynajmniej takie jest moje odczucie) uczucia są zagłuszane. Co do mankamentów, chyba chciałaś napisać byłam smutna bądź było mi smutno w tym fragmencie "płakałam kiedy byłam smutno" bo w takiej formie zostać nie może i rodzaj to raczej wolne niż białe. Poza tym praca bez zarzutów, poprawna budowa, lekka i przystępna treść, w sam raz na, już nocną, porę. Piąteczka leci.