Cichy pokój

siedziałam w cichym pokoju
gdy mglisty księżyc zaczął mnie wzywać

mrugał do mnie swoimi obłędnymi oczami
a porywisty wiatr przynosił mi jego szept

zastanawiałam się co znaczy przemijanie
a także jak racjonalnie tłumaczyć tęsknotę

lubiłam tęsknić

czuć wyzwalającą się dzikość mego serca
gorzki smak opuszczenia rozpaczy

ciemne chmury poczęły atakować księżyc

coraz słabiej widziałam jak niestrudzenie
wysyła mi zaproszenia na pokaz własnej twarzy

w pełni jej szlachetnego piękna

po następnej chwili oszałamiającej ciszy
mglisty księżyc schował swe lico

zobaczywszy że pozostaję niewzruszona

ciemniało a wiatr cichł oddając swoje
długie westchnięcie niestety ostatnie tego wieczora

kochałam wiatr

kochałam tak po prostu bo przypominał mi
o mojej jeszcze malutkiej i ślepej miłości

miłości niedojrzałej nieodpowiedzialnej nieświadomej
miłości najlepszej na świecie

mojej

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 29.06.2009r.

Ilveran 29 06 2009 (22:44:50)

Ten wiersz jest piękny. Nawet pokuszę się o stwierdzenie doskonały. Oczarowywałaś mnie z każdym kolejnym wersem. Takie to wszystko jest płynne, lekkie, zabarwione nutką środków artystyznych. Niczego nie za dużo, niczego nie za mało. Idealnie. A końcówka mnie pobiła ostatecznie. Taka niewinna, naiwna. Achh nie wiem co Ci jeszcze napisać. A może tyle wystarczy? Myślę, że "powiedziałam" Ci dostatecznie tyle, byś zrozumiała, jak mnie zniewoliłaś tym wierszem. Dziękuję Ci za niego, za to, że po tak pospolitych ostatnich pracach przeczytałam coś takiego, jak ten utwór.

DonVendetta 29 06 2009 (16:31:46)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Wiersz mimo tego, że o miłości to podoba mi się. Niebanalny, lekki, i pięknie użyłaś metafory tutaj. Jedyne co mi się nie podoba tutaj, to ten podział, ale tutaj większego znaczenia to nie ma. Gratulację 5 Pozdrawiam DV