Chwile

Użytkownik ocenił pracę na 6
Nie będę dużo dopowiadała, bo bym się powtórzyła. Praca rewelacyjna- nie ma się do czego przyczepić. Bawi lekkością i schludnością. Płynęłam z każdym wersem, chciałam się cofnąć, rozpłynąć nad sensem i głębokością wiersza. Tak też zrobiłam, przeczytałam kilkakrotnie i jestem zadowolona. Nie dziwi mnie wcale, że praca reprezentuje tak wysoki poziom, bo Twoja poezja zawsze była naj. Ciepło, emocje, niewinność. Sztuka z jaką napisałeś ten wiersz przekazała dużą cząstkę Twojej osobowości. Widać wrażliwość i duży wkład. Jestem zadowolona,że widząc Twój nick nie przejechałam się i nie trafiłam na żaden banał. Zresztą, nazwa "krzyku" mówi sama za siebie- podziw i tyle.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Świetne!!! Co tu dużo gadać, po prostu - super.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Ostatnio przewertowałam każdy Twój wiersz, bo byłam pewna, że gdzieś musiałam zostawić po sobie komentarz, a tu nic. Zdziwiło mnie to trochę (może coś Ci odrzuciłam;p). Wniosek jeden. Nie mogę sobie teraz odmówić ocenienia tej pracy. Jak zobaczyłam, że siedzisz w oczekujących i że jeszcze ktoś zostawił ocenę wskazującą na to, że wiersz jest hm no w końcu doskonale napisany, miałam na niego niebywałą chrapkę, ciekawość mnie zżerała. I wiesz jakie momenty lubię? Nie rozczarowania. Przeczytałam "chwile" ze sceptycyzmem, podniosłam Ci w sumie poprzeczkę, a tu się okazało, że to było naprawdę dobre posunięcie. Oczarowałeś mnie. Uwielbiam lekkość, prostotę otartą o metaforyczne piękno. Po pierwszym wersie powiem szczerze nie spodziewałam się czegoś takiego, nie oszukujmy się, często jest używany i to w najbardziej banalnych wierszach, a tutaj, gdy doczytałam wiersz do końca poczułam hm wstyd. Wstydziłam się tego, że tak szybko go oceniłam. Ale to, że tak zrobiłam, to też z drugiej strony dobrze. Bo wiersz zauroczył mnie jeszcze bardziej. Jest... piękny. Rzadko piszę tak przy wierszu, to słowo jest zarezerwowane dla niektórych, naprawdę wybitnych prac. Ta taka jest. Poczułam Dominiku piękno, już samo to napawam się” było mocne, a potem ten zapach i chłód. I zimne ściany, i odmrożone kończyny. Teraz, jak ponownie analizuję ten wiersz, wers po wersie, widzę jak z niesamowitą niewinnością, czystością jest napisany. A ostatnią strofą mnie rozbiłeś. Akcentując każdy wers przerzutnią poczułam się tak, jakbym zatrzymała się lekko w miejscu i istniały jedynie te krótkie jakże proste, ale nabierające innego wydźwięku słowa. Dziękuję Ci za oderwanie się na chwilę od rzeczywistego ponurego mojego światka. Piszę i piszę o tych swoich odczuciach i nie wiem, czy po drodze się nie zagubiłam gdzieś. Jeśli tak, to wybacz. Praca naprawdę godna uwagi, poświęcenia jej choćby chwili. Krótką chwilę zastanawiałam się nad oceną - 5 czy 6 - ale przecież to tak się nie liczy, a dawno coś mnie tak swoim pięknem w prostocie nie zachwyciło.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Na Twój kolejny wiersz czekałem trochę dłużej niż chwilę. No może dłuuuuugą chwilę, ale uważam, że było warto, bo to już kolejna osoba w tym tygodniu, która po dłuższej nieobecności pokazuje poprzez swoją twórczością, że się rozwinęła. Tak też jest w Twoim przypadku, sądzę, że inni się w tej kwestii ze mną zgodzą. Już pierwszymi wersami mnie zabiłeś, tak genialnej myśli w dwóch wersach nie widziałem długi czas i dziękuję Ci za to, że mogłem je przeczytać. Fenomen bohatera lirycznego polega na tym, że pokazujesz jego zejście na ziemię, przy jednoczesnym ukazaniu wrażliwości którą się kieruje w swoim życiu. Znowu odnoszę wrażenie, że opisujesz poetę, który czerpie nawet z najdrobniejszych rzeczy ogromną przyjemność, czerpie natchnienie i wszystko, co się z nim wiąże. Wydaje mi się, że niektóre wersy powinny zostać połączone w większe strofy, ale to tylko moje odczucie. Zaskoczyłeś mnie po raz kolejny w swoim wierszu prostotą i dosłownością, pomimo tego, że treść można odkrywać na kilka sposobów i za każdym razem odnajdujemy, jak nie siebie, to kogoś z naszego otoczenia, itp. I to właśnie jest czymś niepojętym w Twojej poezji. Zadziwia mnie Twa lekkość, Twoje niewinne spojrzenie na świat, na ludzi. Zastanawia mnie, dlaczego nie ma więcej takich osób? Nieskażonych w swej myśli nikim, ani niczym. Nie mam zielonego pojęcia, jak tłumaczyć Twoje metafory, by ich nie zepsuć ułomnością mojego języka. Wielu powinno czerpać z Twojej poezji naukę, by mogli się stać niezależnymi w swych myślach twórcami. Genialny utwór, spokojnym, wyważony i niesamowicie oddziaływujący na czytelnika.