Bzy snu

Jestem chorobÄ…
tak
trawie sam siebie
w pewnym sensie wciąż żyję
w swoistym systemie

zamknÄ…Å‚em siÄ™ chyba
w pokoju
z milionem ścian dookoła

ciekawe
co było za drzwiami

coś zostało

nie mieszkam obok ciebie
nie zadzwonisz domofonem
to świat odległy

gdzieÅ› tam
na dole

zrzuciło mnie trochę na ziemie
z chmur wielkich i kłębiących
daleko
zostały ode mnie

na niebie
na które nie patrzę

Ty jesteś tym co kochałem
czy może w głębi
ciÄ…gle CiÄ™ kocham

właściwie to już zapomniałem
co kryło się w Twoich oczach

Ocena: 4.667
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 25.03.2010r.

Greensunny 26 03 2010 (17:40:12)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Ta melancholijność tutaj nieźle pasuje... Opisywane są tu przeżycia, uczucia i odczucia. Momentami pojawia się banał, jednak potrafisz się kolejnymi strofami obronić. Czytając ten wiersz miałam wrażenie, że był pisany tak na przymus. Dlaczego? Dlatego iż czasem było pisane lekko i przyjemnie, a czasem takie przymusowe dokładanie treści, żeby tylko coś było. Nie podoba mi się forma wiersza. Podzieliłabym wiersz na jakieś 3 zwrotki, ale właściwie to jest okej. Tytuł też ciekawy i zastanawiający. Czwóreczka

Eksperyment 26 03 2010 (16:02:52)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Hmm ... Zakochałam się w tym wierszu. Biją od niego emocje, to mnie urzekło. Gratuluję pracy i ściskam mocno :*

Ancilla 26 03 2010 (12:25:35)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Zaczynasz bardzo powoli, melancholijnie, praca stonowana. Chwilami zawahania, wkrada się pospolitość i banał, ale jest to w tym momencie do wybaczenia. Dużo wymieniasz, stosujesz dużo emocji, które w pełni opisują sytuację podmiotu- dobrze, naprawdę dobre są uczucia. Tylko w pewnych momentach zaczyna się sypać, brakuje odpowiedniego słowa, piękno zamieniasz na potocyzmy i do boli. Sens jest zachowany, poprawnie stylistycznie, więc kwestionuję. Ale 4 z minusem tylko