Burza w słoiku

Akurat tutaj w treści ten słoik jest dość ukryty, ponieważ horyzont jest jego krawędzią - czy to przy dnie, czy przy wieku od słoika. Jednak piorun, jak to ma w swojej naturze, lubi horyzonty (zresztą nie tylko) i dlatego umiejscowiłem go tam, gdzie jego miejsce.

Za tę ocenę również dziękuję. I z tej jestem dumny.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Stworzyłeś wiersz, który mówi niewiele, niewiele opisuje, zawiera niewiele słów. I zrobiłeś to... po mistrzowsku to może za dużo powiedziane, ale co najmniej na tyle, iż uważam, że praca jest godna podziwu.
Dzielisz utwór na trzy strofoidy. Pierwsza opisuje żywioł, druga jego hm możliwości, trzecia zaś wygania go "z podkulonym ogonem" w mrok nocy.
Tytuł może być trochę mylący, nasuwa się zresztą od razu skojarzenie z frazeologizmem "burza w szklance wody". A Twoja to burza w słoiku. Tylko czym jest ów słoik? A może chodzi o perspektywę - podmiot jest obserwatorem, zamyka burzę w słoiku jak dzieci owady i przygląda się jej poczynaniom. Czy tak?
Co do środków, mogłabym się w tym tej chwili rozśpiewać nad ich kunsztem, ale raczej wolelibyśmy tego uniknąć. Więc jedynie chylę głowę. Zwłaszcza za horyzont oparzony światłem oraz drugą strofoidę. Za język, pomysł i oczarowanie redaktora masz 5.