Burza

A co Ciebie tak moje zdanie kręci? A tak na marginesie: Gdybyś dokładnie i dogłębnie przeczytał moje komentarze, doszedłbyś zapewne do zupełnie innych konkluzji. Powtarzać się nie lubię - i to już wspomniane przeze mnie tu było, czasem niestety nie mamy innego wyboru! miłego :D

Quowadis pisząc te słowa krytykujesz Redaktorów - twierdzisz , że źle mnie ocenili :). Spytam - kiedy się weźmiesz za krytykę Mickiewicza ?

Ty nie jesteś trudny w recepcji, a mi słodzenie nie leży! Osoby czytające owy komentarz informuję, że nie mam zamiaru nikomu kadzić. Dobry wiersz nie potrzebuje ni obrony, ni obrońców. Podsumowując, "odautorskie reprymendy" to kawał miernej rozrywki...

quovadisie, Twym zarzutom brak uzasadnień, argumentów innych niż "bo ja tak uważam", toteż trudno brać je na poważnie :)

Droga Balmé napisane (przeze mnie) co najmniej pod trzema u-tworami Edwarda komentarze, opinie i uzasadnienia można swobodnie umieścić w tej samej formie pod pozostałymi wierszami tego Autora! Ale po pierwsze nie lubię się powtarzać, a po drugie czy tego rodzaju poezja zasługuje na tyle uwagi - moim zdaniem nie, bo nie jest to rozrywka najwyższych lotów! Wybacz, to tylko moje skromne zdanie, do którego to każdy z nas ma prawo. Uzasadnień znajdziesz do liku w moich w.w. komentarzach. Do Gałczyńskiego jeszcze powrócę, ale chyba nie sugerujesz mi tutaj poważnie, że "u-twory lub po-..." Edwarda mają jakąkolwiek styczność z wierszami Gałczyńskiego???

Nie, ale rymy Gałczyńskiego, te piękne i dopracowane, w wielu wierszach są również bardzo banalne - a wciąż się podobają.

Naturalnie, współcześni autorzy nadal mają – to jasne – do dyspozycji rym. Natomiast tworzenie dzisiaj przyzwoitej poezji rymowanej na wysokim poziomie tym bardziej że rymowanie jest dzisiaj trudniejsze niż kilkaset czy kilkadziesiąt lat temu, bo wiele zgrań i chwytów dawno się wyeksploatowało. I niestety, większość rymujących nie potrafi sklecić rymu bogatego czy składanego (te uważam za najbardziej wymagające), produkuje częstochowę i rymy banalne.
Uwielbiam np. Jana Kasprowicza:

"Umiłowanie ty moje!
Kształty nieomal dziecięce!
Skroń dotąd nie pomarszczona,
Białe, wąziutkie ręce!"

czy Adama Mickiewicza:

"Litwo! Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie.
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie."

czy Marii Konopnickiej:

"Nasz koniczek, nasz bułany,
Ślicznie zgrzebłem wyczesany,
Tylko na nim siartka świeci,
Tylko parska, rży do dzieci."

czy Jeremi Przybory:

"Zmierzch wszedł cicho przez sień -
twój profil jak cień
rozpłynął się w mroku.
Zmierzch, więc – chyba już czas –
twój uśmiech mi zgasł
i smutno jest wokół...

czy Adama Asnyka:

"Jednego serca! tak mało, tak mało,
Jednego serca trzeba mi na ziemi
Co by przy moim miłością zadrżało,
A byłbym cichym pomiędzy cichemi."

czy Bolesława Leśmiana:

"Śpisz jeszcze... Na twych rzęsach - skra drobna poranku.
Strachy śnią się twej dłoni - bo i drga, i pała.
Oddychaj tak - bez końca. Czaruj - bez ustanku.
Kocham oddech twej piersi, ruch śpiącego ciała."

czy Cypriana Kamila Norwida:

"Jeżeli kiedy płatne serca dzwonów
Leniwo zadrżą, echo porwie jęki
I do wesołych rzuci je salonów
-- Ty westchnij! --
smutek uzalotnia wdzięki..."


czy Teofila Lenartowicza:
"Najpiękniejsza dziewczyna, kiedy nikt jej nie widzi,
Kiedy płacze i skacze, i tego się nie wstydzi.
Nie wie, czemu wesoła, nie wie, czemu i smutna,
Śmieszka, ptaszek, śpiewaczka, swawolnica, okrutna..."

czy też Tadeusza Boya-Żeleńskiego:

"...A kiedy przyjdzie godzina rozstania,
Popatrzmy sobie w oczy długo, długo
I bez jednego słowa pożegnania
Idźmy - ja w jedną stronę,, a ty w drugą."

albo też Wincentego Pola:

"widzieć, co za żywość,
Młodych Polek i uroda!
Tam wzrok szczery, tam poczciwość,
Tam po Bogu dusza młoda.
Boć to w cnocie i szczerocie
W wiejskim domku uchowane,
Wypieszczone, umuskane;
Niby dumne i dostojne,
A potulne jak trusiątka!
Niby dworne a pokorne,
Jakieś takie bogobojne,
Niby jakie niebożątka!"

and last but not least Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego:


"Gdy księżyc stęchłym “Sidolem”
złe miejskie niebo wyczyści,
wychodzą na głupi spacer
dwaj maturzyści.

Postacie prawie bliźniacze,
jak wałek podobny do wałka,
przystając, jeden zapłacze,
a drugi załka:..."

Ale do tego rodzaju mistrzostwa każdemu z nas jest bardzo, bardzo daleko!!!