Brakuje mi

Użytkownik ocenił pracę na 4
Hmm miłość to dość niebezpieczny temat na wiersze. Czasem lepiej go nie poruszać. Rozumiem jednak, iż Tobą kierowały uczucia - bynajmniej tak mi się wydaje i to masz na swoje usprawiedliwienie. Właśnie te emocje, które wyczytałam. Wplotłaś trochę epitetów, co uratowało techniczną jakość utworu. Bije od niego także, bynajmniej ja ją odczuwam, jakaś surowość - nawet mi się podoba. Cóż mogę wstawić? Cztery:)

Użytkownik ocenił pracę na 3
Z jednej strony czuję wszelkie emocje - nieuchwytność, tęsknotę, siłę wspomnień. Z drugiej temat określasz jako różny, co wydaje mi się niezrozumiałe, bo towarzyszące elementy można przypisać miłości. I dalej - wykonanie, środki czasami zupełnie jakby przypadkowe, niepasujące. Dwie pierwsze strofy zaczynasz od 'Brakuje mi' i te słowa czynią przekaz emocjonalny mocniejszym. Ogólnie Twoja prostota jest ładna i przyjemna, niewymagająca, ale wg mnie za pospolicie. To gonienie za słońcem, czułe słówka, niebiańskie perfumy [bardzo infantylne]...wszelkie kontrasty 'białe zęby-hebanowe włosy' i wyliczenia cech mężczyzny - nie chwyta mnie za serce. Strofa przedostatnia z wagą jest po prostu sztuczna. I staraj się nie powtarzać czasowników w jednej jednostce. Nie odpowiada mi też zaburzenie czasowe - najpierw czas przeszły, później teraźniejszy a ostatni, oddzielony wers ponownie przeszły, a jednak zaprzeczający poprzedniej przeszłości swoim wyrazem. Tj. najzwyklejsza niekonsekwencja. Składnia wewnątrz-stroficzna też nie najlepsza, momentami rym zgrzyta. Co dodać - choć emocje są, to tym razem gubią się w wykonaniu. Pokryte pospolitością zwrotów tworzą obraz uczuć, ale mglisty i nijaki. Nie zaskoczyłaś.