Bohater

Błądzę po wzgórzach zielonych,
Po miastach zapomnianych,
A także pośród stosów pamiętników,
Równie kolorowych i tajemniczych,
Co pamiętne łąki usłane kwiatami.

Stojąc u podnóża zrujnowanego miasta,
Widzę siebie jako dziewczynkę między kamienicami,
Którą goniłeś i ciągałeś za długie włosy,
A ona uciekała co tchu,
W duchu śmiejąc się radośnie wniebogłosy.

Odwiedzając drewniany dom,
Gdzie niegdyś rozbrzmiewał twój szept basowy,
Do tej pory stoi rozbujane krzesło,
Na którym czytałam pierwszy od ciebie list,
Długi, pełen pytań, niejasności - miłosny.

Spacerując po okolicach z pamiętnikiem w ręku,
Znajduję także te ukryte przed innymi miejsca,
w którym już jako kobieta,
Śpiewałam ci i grałam na starej lutni,
Pragnienia twoje kładąc co noc do poduszki.

Czytając już ze wspomnień,
A nie z pamiętnika, widzę nas na pobliskiej dróżce,
gdzie na twojej twarzy maluję się smutek.
Umierałam ci na barczystych ramionach, a ty płakałeś,
bo przecież tak niedawno uratowałeś mnie,
przed losem samotnika.

Pamiętasz, mój bohaterze te wszystkie chwile?
Te wspomniane i zamazane?
Czy teraz stoisz już u boku innej,
Tak samo osamotnionej i niekochanej?
Tak samo jak ja,
Łaknącej miłości i spełnienia marzeń.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 31.03.2010r.

buuuka 02 04 2010 (12:57:22)

hm. szczerze mówiąc to strasznie przeżywałam jak go ocenicie. jestem tak mile zaskoczona. te komentarze strasznie mnie uszczęśliwiły. autoportret to nie jest. mam tylko kilkanaście lat. ;) chyba za wcześnie na takie pisanie ;) tak wyjaśniając te rzeczy, których pewnie nie udało mi się przekazać: pisałam ten wiersz "natchniona" bohaterami książkowymi, tymi, którymi większość tak się zachwyca. nie mam pojęcia czy widać to czy nie. ten bohater jest ze mną, gdy czytam, wczuwam się w książkę, wyobrażam sobie, że jestem tylko jego, ale "ukochany" i tak mnie opuszcza, zapomina, miłość mija. pewnie nie udało mi się tego przekazać? wiem, że nie jestem cudowną poetką, ale staram się. i jeszcze raz dzięki ;]

Eksperyment 01 04 2010 (18:49:22)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Niesamowity. Spodobał mi się bardzo. Chociaż miłość to 'trudny' temat, Tobie udało się przekazać go niemalże profesjonalnie. Wczytałam się i ujrzałam takie rzadko spotykane piękno ... Oraz całą masę uczuć. Biją od niego emocje. Zapominając o drobnych niedociągnięciach, daję zasłużone pięć.

maszróm 01 04 2010 (18:21:26)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Cześć Buko : ) Wiersz jest bardzo przejrzysty, pomimo, że spodziewałam się czegoś miernego po twoim sposobie pisania. Piszesz o łąkach usłanych kwiatami, czyli bardzo wiosennie. Podmiot liryczny wspomina pamiętne czasy, pamiętne dzieciństwo. Wędruje ona do rodzinnego miasta, które zostało zniszczone, po którym zostało bardzo niewiele. Odszukuje tam bardzo wiele wspomnień, bardzo wiele zakopanych pamiątek swojego dzieciństwa. Wspomina różne sytuacje, które wydarzyły się bardzo dawno temu. Wspomina też pierwszą miłość, chłopca, który pisał do niej listy miłosne. Wiersz jest bardzo liryczny, pomimo miernego stylu pisania. Wyjątkowo mi nie pasuje do takiego tematu takie ciężkie pisanie. Podmiot liryczny wspomina, podmiot liryczny przypomina sobie, podśpiewuje stare historie. To mnie zachwyca, bo znakomicie ukazany został klimat wiersza, klimat ciemnych zaułków miasta, starych czasów, które już nigdy nie wrócą. Czy to jest autoportret? Nie wiem, nie wiem, czy jesteś właśnie podmiotem lirycznym, czy cąłe dzieło to owoc twojej wyobraźni. Mam natomiast nadzieję, że następnym razem też mnie tak zaczarujesz.