Bo liczy się wnętrze

wpadłem na drzwi całkiem przypadkiem
nawet pukać nie musiałem
same się przede mną otworzyły

ten porządek który zastałem
niezmiernie mnie zadziwił
jasno oświetlona przestrzeń
z widokiem na przyszłość

wszystko aż się błyszczało
zamierzchłe kurze już dawno zamiecione
nie pod czerwony dywan
a w kącie rosły bordowe róże

zamyślony poszedłem w głąb
stało tam wielkie lustro ozdobione imieniem
co oznacza poczÄ…tek
zachęcony tym zajrzałem do kuchni

stał tam stół przygotowany dla dwóch osób
skojarzyłem fakty myśląc o samotności
zapaliłem jedyną świecę i podziałało

sypialnie niegdyś okrywały kotary
wraz z rozpaleniem domowego ogniska
opadły i zniknęły między fugami
posadzka wydawała się twarda

łoże otoczone jedwabną tkaniną
samym wyglądem namawiało
próbowałem opuścić to mieszkanie
nie udało się i nie żałuję

zamieszkałem w nim na stałe
bo liczy się wnętrze

Ocena: 3.5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 24.08.2009r.

jazzu 25 08 2009 (23:17:07)

Dla mnie każdy wers jest metaforą myślenia mojej Agnieszki, ciężko było stworzyć inne metafory wiążące rozumowanie człowieka z mieszkaniem... Ale i tak dziękuję za komentarz.

Dawied 25 08 2009 (23:04:14)

Użytkownik ocenił pracę na 3
Przegadany i strasznie stateczny, w tej wędrówce nie czuć żadnych emocji, a chwilami dosłowność przeraża. Zero tajemnicy, czegoś nowatorskiego. Kilka fajnych motywów niby tworzy coś na kształt zamierzonego kontrastu nadającego poetyckości, ale mało, za mało tego

maszróm 25 08 2009 (21:37:53)

Użytkownik ocenił pracę na 4
nie 'ten porządek co zastałem' tylko 'ten porządek, który zastałem'. To taki pierwszy błąd. Wiersz sam w sobie dobry, aczkolwiek nie w moim guście. Za bardzo opisowy, przez to nabiera nieco monotonnego wygłosu. Końcówka też do mnie nie przemawia. Bywały lepsze.