Bo kiedyś znałem niekamienne mury

mury na jesień przesiąkają takim namacalnym sentymentalizmem
takim jak wtedy gdy wspominamy babcine bajki o łanach zboża
ach te czasy gdy pomijano opowieści o terakotowych rycerzykach
roztrzaskiwaniu się o niewisłę kazimierowskich uliczek

a serce spada z tacy na chłodne posadzki
my chcemy prozaicznie kochać
czyż nie?

dzisiaj przechadzałem się nadwiślańską starówką
pochlipywały renesansowe kamieniczki
nawet zamknęli te wszystkie kafejki w których grali na akordeonach
wrzucanych potem do studni

umrę w końcu na którymś ze skrzypiących schodków
kochanie ja tak cię błagam!

bo przychodzÄ… dni gdy kupuje siÄ™ na targu lampÄ™ oliwnÄ…
rezerwuje nocleg w jakiejÅ› obskurnej budzie
(a ja się boję ciemności i roztrzaskanych dachówek)

bo ja nie potrafię słuchać mitów o tej rosie
która pokapuje gdzieś z parapetów i przenika ciało
kończy opowieść na słowach żyli długo a ona była szczęśliwa

jutro zabawiÄ™ siÄ™ w linoskoczka

proszÄ™ skocz ze mnÄ… w wielki kanion
ja umrę szybko i bezboleśnie

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 28.01.2012r.

Astralka 29 01 2012 (23:44:55)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Dusfluran,

Twój wiersz jest lekki, (choć ciężki w wymowie, bo smutnawy), melancholijny, może trochę podszyty subtelną rozpaczliwością. Bardzo mi się podoba. Trochę sama mogłabym się utożsamić z zagubionym podmiotem lirycznym...

I to, to jest przepiękne, łzawe, poruszające:

"a serce spada z tacy na chłodne posadzki
my chcemy prozaicznie kochać
czyż nie?".

Pozdrawiam CiÄ™ serdecznie,
Astralka

SmokeWash 29 01 2012 (16:49:02)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Nie zaglądam do poezji (boję się po części;), ale nie żałuję, że to zrobiłam. Wiersz...wydaje mi się, że jest o tym, iż kiedyś żyło się płynniej i łatwiej,że świat wydawał się prostszy i do zdobycia...Jednak poezję każdy może interpretować na swój sposób i mogę dodać - podobało mi się i dziękuję:)
Twój wiersz pozwolił mi dostrzec coś, co przeoczyłam w moim życiu-nie-życiu i za to było podziękowanie ;).