Blizna

Użytkownik ocenił pracę na 6
Nie czytając pracy (przepraszam Groszku, jesteś moim obiektem badawczym teraz), zacznę interpretację od tytułu (ostatnio za dużo myślę chyba). Blizna - z biologicznego punktu widzenia jest to zmiana skórna, będąca następstwem uszkodzenia skóry właściwej, jednak z metafizycznego punktu widzenia jest to trwały ślad niosący za sobą (czasami przykre) wspomnienia. Blizna jednak pozostać może nie tylko na ciele, lecz także na duszy.

"mam osiemnaście lat
i szczekam
na połamane kości
przegryzam ślinę
gaszÄ™ oczy
idę spać pa"

Pierwsza cześć wiersza już uderza mnie (szczerą prawdą) pierwszymi wersami w pysk. Podmiot liryczny, zauważa własną niedojrzałość pomimo osiągniętej pełnoletności. Jest w tym jakaś gorycz, trochę bólu, bo z niczym innym nie kojarzą mi się połamane kości. Kończysz zwrotkę przekazem: "świat mnie nie obchodzi, idę spać, niech się dzieje co chce"

"nie budź mnie proszę
mam już dość osobistych dowodów
rozczarowania"

Środkowa zwrotka także jest nawiązaniem do wieku, jednak dalej widzę (w jednym słowie) ogromny bagaż emocjonalny podmiotu lirycznego.

"nie musisz przychodzić
ale nie odchodź
poczekaj
ja tylko
muszę się jeszcze trochę porozrzucać na wiatr

och
nie martw siÄ™
przecież tak dobrze się bawię
dobrze od czasu do czasu rozerwać się
na strzępy

parodystycznie być sobą"

Nie wiem, dlaczego, ale jak czytam wiersz (dlatego też zamieściłem w swoim komentarzu jego już dalszą część) ostatnie wersy zwrotek trzeciej i czwartej są dla mnie powiązane, podoba mi się to (dlaczego cholera tylko ja dostrzegam w poezji mistycyzm zrozumiały tylko dla mnie?). Pokazujesz podmiot od całkiem innej strony niż wcześniej, podmiot pragnący bliskości, będący tym czym jest, bedący sobą... Slava! Bjorn Ismo...

P. S.

Ave Ci Groszku!