***(Bladoniebieskie oko)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Cóż, ciekawi mnie czy w wierszach białych występuje taki bonus jak "*". To taka mała dygresja na początek.
Widywałem lepsze wiersze twojego wirtualnego pióra. Tutaj miałem przed oczami kobietę po przejściach mówiącą do mężczyzny z przeszłością. Well, wersy przed gwiazdką (czy jak ją nazwiemy) zdają się opowiadać o losach wyżej wspomnianej pani. Szczególnie świadczą o tym (moje ulubione z całej pracy) wypalone witraże. Jej oczy już wiele widziały i wielu przygód - dobrych i tych gorszych - doświadczyły. Lubię niebieski, ale nie najbardziej.
Oko przypalone, niedoskonałe, zamazane, momentami brudne i podbite. Nocne słońce mniej mi się podoba, wydaje się być trochę na siłę zbudowanym środkiem stylistycznym - ciężko było mi sobie to wyobrazić, jak już wyszło - wyszło kiepsko. Całkiem niezła dynamika w wierszu, czyta się go szybko i lekko, miałem ochotę wrócić do początku by jeszcze raz doświadczyć tych wypalonych witraży wspomnień.

Końcowa strofa nakreśla przemówienie podmiotu lirycznego do owego, wymyślonego przeze mnie faceta. Nasza bohaterka jedną połówkę serca już straciła, przeszłość wyrwała je bez pytań i ostrzeżeń. Teraz się boi, chce przecież jeszcze trochę serducha zachować dla siebie. Fragment o docinaniu wcale niezły. Widzę przestraszoną kobietę w średnim wieku, która boi się skrzywdzenia przez mężczyznę. Nożyczki stępione o słaby, zmęczony życiem charakter przedstawiają się w ciekawym obramowaniu całej pracy. "Nie docinaj mnie" jest krótkie, konkretne i wymowne - tak jak lubię. Druga strofa podnosi poziom pracy i nadaje jej namiastkę głębi, urozmaica historię i obraz wytworzony "do gwiazdki". Na początku chciałem postawić na tym, że wiersz jest przeciętny.
Podobał mi się jednak i czymś, sam nie wiem czym - wybił się poza przeciętną szarość. Krótka historia opowiedziana z dobrym dynamizmem, kilka ciekawych środków stylistycznych koloryzujących wersy i wyobrażony obraz całości. Nie jestem zachwycony utworem, jest jednak przyjemnie.