Biedne kłamstwo kradnie...

wypleniłbym dzieci niedoszłego boga
malowanego w zielonych barwach papieru
wykorzeniłbym drzewa na których urosną
kwiaty zła a z nich powstaną zakazane owoce

bójcie się miecza samozwańczego króla
kartelu słów i poligamii kobiet zawieszonych
na ścianie płaczu niedoszłych pragnień

buduje pospólstwo lepianki ze słów
nabytych podczas kradzieży żółtych róż
barykaduje się za drzwiami ze słomy
wyciągniętej z butów o długich jęzorach

jesteś nikim gdy skrytobójczo mówisz
o prawie Hannibala bo według niego
straciłbyś zaśnieżały język i plugawe ręce

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 03.08.2009r.

jazzu 18 08 2009 (11:42:34)

Akurat ten wiersz to był taki "pojazd" na ludzi co kłamią i kradną. Dałem upust emocjom. Tutaj zawarłem dużo metafor związanych z kłamaniem i zdradą.

Faun 18 08 2009 (09:55:49)

trzecia strofa nie powinna być pisana w pierwszej osobie?? Pierwsza strofa zaczarowała mnie, jest świetna. Drugą uważam za niepotrzebną w tym wierszu, uważam że nie wnosi ona nic nowego, wręcz przeciwnie, sprawia wrażenie nietrafionej. w trzeciej wkrada się niepotrzebny rym(słów/róż). No i wreszcie zakończenie, też takie jakieś dziwne, sam nie wiem Jazzu, może Cie za bardzo krzywdzę tym komentarzem, a może ja po prostu nie rozumiem tego wiersza, mam mieszane uczucia, dlatego bez oceny

maszróm 04 08 2009 (15:13:17)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Mistrzowskie. Po prostu mi się podoba. Jest w tym coś pięknego, coś, co nazywamy lekkością. Lekkość mnie ogarnęła. Piszesz tak pięknie... jak poeta po prostu. Mam nadzieję, że będziesz tak pisał nadal, ponieważ to, co zaprezentowałeś zaskoczyło mnie, aż sama się zdziwiłam. Nie umiem tego ogarnąć.