Bezpańskie dzieci

I dobrze go odczytałaś, ale Yumiko z resztą też, bo będąc dziećmi szybko chcemy dorosnąć i odwrotnie będąc dorosłymi chcemy wrócić:) dziękuje za komentarze:)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Bardzo podoba mi się Twój wiersz. Odbieram go nieco inaczej niż Yumiko. Czytając go wyobrażam sobie dom dziecka. Niedawno byłam tam i chwilę spędziłam z nimi czas, Twój wiersz odzwierciedla ich trudną i i ciężką sytłację, samotność i ból który na nich ciąży.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Ten wiersz pobudza do głębokich myśli. Jak sobie przypomnę jak miałam kilka latek i już nie mogłam się doczekać bycia nastolatką, a co dopiero dorosłą, a teraz tak by się chciało zatrzymać czas. Czasami chciałabym się wrócić do dzieciństwa, albo choć przez chwilę poczuć się jak dziecko… z drugiej strony świat wymaga od nas dojrzałości, by dziesięcioletnie dziecko już o sobie stanowiło, zabierają lata najpiękniejsze, lata młodzieńcze. Najbardziej ciekawe jest chyba to, co natchnęło Cię do napisania tego wiersza... spodziewałam się bardziej głębokiego widoku ;]. Za całość oczywiście daję pięć.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Odrazu napiszę, że szalenie spodobał mi sie tytuł, wiersz też jest bardzo dobry. Myślę, że jeden z lepszych w Twojej twórczości. Bardzo ładnie, poetycko przedstawiony trudny temat.