Bez przepustki

Użytkownik ocenił pracę na 6
Jazzu, kolejny raz mam przyjemność czytać twój wiersz i nudzi mnie to, że za każdym razem odczuwam cholerną przyjemność i za każdym razem muszę wystawiać tak wysokie noty;)

Od początku:
Bardzo podobają mi się mitologiczne wstawki i bardzo przypadła mi atmosfera utworu. Mamy błoto, mroczność, krzyk swego rodzaju, brzydki zapach i ślepego drwala. Idealnie. Mrocznie.

Ciekaw jestem kto jest adresatem tej pracy, staram się tym razem nie kombinować i ocenić obiektywnie.
W pierwszej strofie podmiot liryczny z szyderą od pierwszych wersów pozbawia swojej ofiary wejścia do Hadesu. Obola włożył z ironicznym uśmiechem do kieszeni i pozwolił ciału się spokojnie rozkładać. On wie, że ta osoba wróci by się zemścić, albo żeby...podziękować.

Requiem kruków już spowodował u mnie rozchylenie zaspanych oczu, wolno jego dźwięki suną po mokrych konarach, mrok zalewa wyobraźnię.

Trzecia strofa powoduje nagły zryw. Krzyk, hałas, wrzask! Odbity od okiennic opuszczonego domu w środku wilgotnego, starego, ciemnego lasu. Aleś mi fajny klimat i otrzeźwienie zafundował.
Łamane u schyłku dnia kości przy olchowym akompaniamencie - chyba nie trzeba komentować paradoksu, ironii i sztuki w tym wersie.

Okropnie spodobała mi się metafora "ścinającego krew w żyłach" - świetnie wymyślone, rzekłbym doskonale. Do tego przyprawienie ślepotą drwala.

Potem robisz małą przerwę i słowem malujesz oszukańca. Czyżby tego, który miał wrócić w pierwszej strofie?
Włożyć ją nie do swoich ust kojarzy mi się albo z jakimś losem, albo jakimś rodzajem zemsty. W sumie - każdy może to na swój sposób odebrać, praca jest bardzo uniwersalna.

Nic dodać nic ująć, mój ulubiony twój wiersz jaki do tej pory czytałem.
Bez przepustki wchodzę w "oceniator", wyrywam szóstkę i odbijam ją od drewnianych okiennic. Takich wierszy nam tutaj trzeba.
Salut!