Bez pożegnania

Użytkownik ocenił pracę na 5
Melancholijne, lekkie, a jednocześnie... emanujące jakimś cieniem ciężkości. Lecz tylko cieniem...
Piszesz o zwykłym dniu starego człowieka. Wstaje rano, wykonuje prozaiczne, codzienne czynności, takie jak wypicie kawy czy pogłaskanie miłej sercu osoby. Wszystko robi tak, jakby zaraz miał być koniec. Ogląda słońce, syci się jego ciepłem, bananowym wręcz odcieniem. Potem posprząta i pójdzie spać. Nikt nie spodziewa się, że dana osoba umrze. A jednak.
Wykonał wszystko, co miał zrobić i postanowił odpocząć. Jednak nie przypuszczał, iż jego odpoczynek będzie niebiańsko lekki.