Berek

Użytkownik ocenił pracę na 4
My kontra czas. Zawsze chcemy mieć go więcej i więcej (szczególnie, gdy przychodzi nam pójść do szkoły po wakacjach, jak teraz. Osobiście zabiłabym za jeszcze jeden wolny miesiąc).
W pierwszej strofie piszesz właśnie o tej pogoni za czasem - ślepej pogoni, kiedy wpatrzeni w cel wpadamy w dół, który ktoś wykopał nam tuż pod nogami. Kiedy skręcamy w złą stronę. A czas nieubłaganie płynie, zostawia siwe pasma na naszych włosach, kreśli zmarszczki na twarzach.
PÅ‚ynie.
W trzeciej strofie piszesz o czymś teoretycznie pozytywnym - niezagłębianiu się w przeszłość. Jednak w Twoim wydaniu zabrzmiało to negatywnie. Myślę, że tu doszłaś do sedna, odkryłaś przed czytelnikiem uczucia, które w Tobie szalały w chwili pisania.
Może negatywne zabarwienie wzięło się z przywołanego obrazu zamkniętych na klucz, masywnych drzwi, które skrywają wspomnienia, całą przeszłość. Drzwi nie do sforsowania. Wiedza to doświadczenia, mądrość to wiedza. Zapominając o tym, co było, tracimy wiedzę, zrozumienie świata, mądrość, gubimy własne 'ja'. Ponadto opisujesz życie w biegu bez typowej chwili na zastanowienie - nad samym sobą, nad obraną ścieżką. Liczy się tylko ta pogoń za czasem, nic wokół.
Przy zakończeniu się zaśmiałam. Ono jest w najlepszej kondycji, to najlepszy fragment utworu.

Podobają mi się niektóre obrazy i sformułowania: życiowa zupa, kocioł życia, w którym ją warzymy, które opisują odpowiedzialność za swoje czyny. Często jednak niebezpiecznie idziesz w stronę banału, wybierasz wyświechtane wyjścia. Nie dostrzegam tu oryginalności. Pierwsza i trzecia zwrotka podobają mi się najmniej.
Na Twoim miejscu szlifowałabym formę, zadbała o oryginalność stwierdzeń, środków stylistycznych. Przestała się motać - miejscami miałam właśnie takie wrażenie. Jakbyś nie czuła się pewnie, nie wiedziała, dokąd idziesz i dokąd chcesz pójść, jak coś ukazać, jak zachwycić.

Ogólnie chyba mogę wstawić czwóreczkę. Słabiutką, jak na mój gust.