Bejdak prawdziwy

W lustrze oczu zielonych
Odbija siÄ™ polana
W ustach kłos trawy
Nuci powiew skrzydeł motyla


Rumak o aksamitnych nozdrzach
Odwiecznie wciąż zauważa
Okamgnienie nieustajÄ…ce
OblekajÄ…ce beztroskÄ™


Czas zauważalny
Tylko przez mrówki
Które niosą Bejdaka
Przez wieczne pola urojone


On nie umie z ludźmi żyć
Jego przyjaciel to wróbel
Który czasem z lotu ptaka
Pozwala Bejadkowi patrzeć


W jego oczach skromnych
Odnaleźć można
Pełnię księżyca
Ona tuli go do snu

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 28.02.2009r.

Kjuroman 28 02 2009 (23:54:09)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Pierwsze, co mnie odrzuca, to nadmiar epitetów - utrudnia to czytanie, sprawia, że wiesz nabiera zbytniego patosu, wręcz niesmaczne (dla zmysłów poetyckiego poczucia estetyki) to chwilami jest. Jednak obraz nakreśliłeś ładny, dość ciekawie go opisałeś (oczywiście mógłbym się przyczepić do niektórych wersów, ale to byłoby związane głównie z już wymienionym nadmiarem epitetów, więc tego nie zrobię ;)). Ostatnia zwrotka najbardziej mi się podoba. Daję 4 z czystym sumieniem ;)