Bejdak daremny

Użytkownik ocenił pracę na 6
Nic nie potrafię powiedzieć... Cudo!

Michał, ja mogę Ci tylko podziękować, że mogłam przeczytać coś takiego. Twoja poezja rzuca na kolana zapewne nie tylko mnie. Pozwalasz ludziom interpretować swoje prace, a sam pisząc wiersze jesteś (chyba, że się mylę) subiektywny. Dobrze pamiętam co powiedzieli Ci ludzie, którzy znają się na poezji... "ewidentnie masz talent". Nic do tego chyba nie mogę dodać, ponieważ nie znam się na tym, ale wystarczy mi to, że tamci się znają. ;] Będę szczęśliwa jeśli obiecasz mi, że nie zrezygnujesz z tworzenia poezji, nie zaprzepaścisz swojej szansy, swojego talentu. Pozdrawiam, Paulina.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Cóż mam więcej powiedzieć ;)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Jak Ty mnie tym tekstem pozytywnie zaskoczyłeś. Rozdziawiłem usta i nie mogę wyjść z podziwu. Jest to niewątpliwie jeden z 10 najlepszych wierszy tego portalu. Stworzyłeś istny cud, napisany w sposób niezwykle przejmujący czytelnika. Widzę prawdę bijącą z tego wiersza, która przeplatana jest świetnymi refleksjami nad tym, kim jest podmiot. Całość jest dla mnie misternie skonstruowaną antytezą, którą budujesz na dwóch płaszczyznach. Pierwszą z nich jest porównanie osoby mówiącej w wierszu do niby - boga, które sprawia, że czytelnik widzi w wierszu niejako siebie - romantyka, który tworzy świat na swych ideach, poglądach, które wyznaje i o które może nawet walczyć. Milczenie daje wyraz głębokiej wymownej ciszy, w której pogrążony jest podmiot. Widać wyraźnie, że podmiot ewidentnie chce być kimś więcej niż tylko człowiekiem, zabawką tak kruchą, że złamie go najsłabsze słowo go hańbiące. Później uświadamiasz adresatowi, że pomimo swej wielkości "ja" liryczne jest zniewolone przez własne przemijanie, które co chwila przybliża go do ostateczności, czyli śmierci. Dajesz upust swojej wyobraźni wprowadzając do utworu retrospekcje, która nie jest niczym poparta. Mnie to bardzo zaintrygowało i przyznam szczerze, że jest to coś niesamowitego. Z kolei w późniejszych strofach stwarzasz napięcie, sprawiając, że charakter wiersza zmienia się na opisowo - sytuacyjny. Swoboda, z jaką napisałeś wiersz uświadamia, że nic dla człowieka nie jest niemożliwe, chociaż jest spętany węzłem czasu, mijającego niepostrzeżenie pośród wzlotów i upadków. Ten tekst jest idelany pod każdym względem. Nie mam wyboru i stawiam szóstkę, ale to taką ogromną. Chylę czoło przed Twym talentem.