Będąc składnikiem chodnika

Użytkownik ocenił pracę na 5
kurczę, masz naprawdę niebanalne pomysły. :) wiersz spodobał mi się także z osobistych względów. moja koleżanka fantastycznie potrafi zagrać krawężnik. :) dlatego wiersz wydał mi się bliski.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Kiedy popatrzyłam na tytuł i po chwili zastanowienia nad nim, zaczęłam czytać wiersz, to skojarzyło mi się to z Twoim poprzednim utworem "Wiara z perspektywy chodnika". Oczywiście tutaj jest zupełnie inaczej, aczkolwiek czuć podobieństwo między tymi dwoma wierszami. To co mi się kojarzy z płytą chodnikową, to to że jest z kamienia. I tą metaforę: "przybrałem postać płyty chodnikowej" odbieram tak, jakby człowiek nagle z żywej istoty stawał się bezdusznym stworzeniem z kamienia, zupełnie obojętnym na losy innych. Ulica to miejsce, gdzie można poobserwować, różne rzeczy się tam dzieją, ale w każdym momencie "chodzik" będzie tak samo bezwzględny, a może bezsilny? Kiedy ten człowiek z kamienia coś zrobi, wszyscy się od niego odwrócą, bo od początku myśleli o nim źle, a jego wybryk może to tylko spotęgować. Widzi wokół siebie całą bezsilność społeczeństwa, nieraz ludzie leją łzy, a on tylko patrzy. Czasem upadają i potrzebują pomocy, może nawet zapomnienia, czasami są niemili, bo ten ktoś jest zawsze obojętny i zdają sobie sprawę z tego, że na dłuższą metę walczyć z nim się nie da. No cóż, bardzo łatwy przekaz, ale nie za łatwy, oryginalne i barwne metafory, zakończenie takie naprawdę dobitne. Dałeś radę (jak zwykle. xd)