Banita(Zmarła poetko 2)

Bardzo podoba mi się to jak zmierzasz do finału tego obrazu. Budujesz konsekwentnie nastrój smutku i dzięki precyzyjnej kompozycji czytelnik płynie z każdym słowem. Nie ma się wrażenia przepychu, przeładowania, a sama treść jest przyjemna i łatwa w odbiorze.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Zdołałem pewnie w niewielkim procencie odczuć emocje, którymi kierowałeś się pisząc twój kolejny niezmiernie wysokich lotów wiersz - można się zachłystywać nadmiarem twojej weny i talentu czytając poszczególne wersy, odkrywając kolejne strofy aby upić się w końcu całością. Niebanalność języka, zew ogromnych umiejętności, charakteru i osobistych przeżyć fundują ucztę dla wytrawnego czytelnika, to nie jest wiersz na pięć czy dziesięć minut. To jest praca, którą trzeba powoli przetrawić, wchłonąć i położyć się na pierzynie uplecionej z doznań płynących z odczytu - może hiperbolizuję, może przesadzam, a może po prostu koloryzuję - co jest moją domeną, jednak rzadko trafia się tak dobra, dopieszczona i naprawdę wysokopoziomowa poezja,
najbardziej zachwyciła mnie strofa druga, a tuż za nią trzecia - obrazy, które wytwarzasz prowadząc czytelnika za rękę recytując jednocześnie swój monolog do zmarłej poetki - są wspaniałe, piękno bez jakiejkolwiek ściemy, patosu, nadmiernej egzaltacji i ekspresji. piękny zestaw uczuć, wspomnień, metafor i słów - które jako jedność potrafią zachwycić chyba najbardziej wytrawnego czytelnika.
wrzosowe całuny okrywają moją wyobraźnię pod koniec tego komentarza i życzyć mogę ci tylko i wyłącznie ciągłej weny i natchnienia - bo karmić swoją poezją możesz tysiące.