Bajka kłamstwa

Mam wrażenie
że twoje odstające uszy, zmarznięte, są mistyfikacją

Optycznym złudzeniem
które mogło być prawdziwe
z góry założyłeś, że grywam idiotkę

Nie rozumiem co do mnie mówisz
pragnę zapomnieć twoje smutku słowa
Hitlerzy siÄ™ w piekle poniewierajÄ…

Nie kocham Ciebie jak tobie siÄ™ zdaje
już bardziej lubię zagubionego robaczka
co go do norki życiodajnej wkładam

Oszukujesz moje serce
chodzisz okrężnymi betonowymi ścieżkami
aby mnie wplątywać w pajęczynową sieć kłamstw

Opowiem ci bajkÄ™ o nas
przymknę oczy słuchając swego szeptu
a ty zdejmiesz swoje oszukane sny ze sznurka

Nie zamierzam mówić ci co czuje
nie zrozumiałeś najmniejszych darów życia
ty je zwyczajnie wykorzystałeś

A teraz kiedy leżę w otchłani boleści
zadzwonisz, przeprosisz, okłamiesz
jak zawsze

Ile tego jeszcze?
Nocy nieprzespanych z powodu człowieka
co kocha i udaje, a ja szczerze wielbiÄ™?

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 20.04.2009r.

Ilveran 20 04 2009 (22:49:16)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Ciężko mi się czytało ten wiersz... Może to przez przerzutnię? Ogólnie brakowało mi płynności. Treść mi się spodobała, choć też jakby lekko przybrana chaosem. Wyszło całkeim, całkiem. Tak na cztery, bo pomieszałąś elementy naprawdę fajne z tymi już mniej dobrymi, które nawet do banał się przytulały.