Autobajkographia

Po zupełnej ciemnej skradam się ulicy,
Nic nie mam na myśli, żadnych niecnych zamiarów…
Wszystko rzec bym chciała i na raz nic nie mogę
A nie powiesz czy to nadmiar, a może też niedomiar materii
Takim braksłowiem mnie raczy.
Po znajomości wpuszczam tylko wiatr we włosy, wypuszczę go potem którymś z uch..
Jestem intruzem na dworze jegomości Rzeczywistości,
Bo widzi Pan, ja tu ewentualnie, podłogi zamiatam,
Gościnnie i tak.
I prawda o mnie jest niczym wiatr ulotna i jak szary płaszcz pożądana i jak nieobita śliwka niespotykana.
Ja się rasberry’owym kremem zajadam, gdy Pan, proszę Pana
Nie ma na życie ochoty,
Ja śpiewam z rana piosenki o piratach, gdy Pan, proszę Pana w trakcie lewego buta jest szukania.
Siatkówki mam jednak szczelnie tęsknotą wypełnione od źrenic aż poprzez tęczówki i po same rzęs końce.
Niech mnie Pan nie pyta za czym ja tęsknię, gdyż to właśnie istotą jest chyba mojego skradania tą ciemną życia ulicą..
Gdy z zimna wytrzymać nie mogę Szare zakładam Rękawiczki.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 04.09.2009r.

jazzu 05 09 2009 (10:17:24)

Albo mi się zdaję, albo wiersz jest bardzo podobny do piosenek Fisza, typowa dla niego konstrukcja zdań, co mi się bardzo podoba, bo bardzo go lubię. Jeżeli to jest wolność, to całkiem ciekawa.

greyglove 04 09 2009 (23:35:37)

Dziękuję. Miłe słowa przed burzą, bo wiem, że mnie jutro za ten 'wiersz' na gnoju wywiozą ;p

Dawied 04 09 2009 (23:08:35)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Nie wiem, nie umiem nic konkretnego powiedzieć, ale ten wiersz po prostu bardzo mi się podoba. Trochę absurdalny, trochę zbyt dosłowny, a jednak dziwnie prawdziwy i poruszający. Nie poprawiam żadnych błędów, bo autor przecież się bawi słowem, wkracza w nowe rejony wyzwalania emocji i mu to świetnie się udaje. Z dużym plusem