Atramentowe dzieci

Użytkownik ocenił pracę na 5
Pan
dał nam Słowo
aby je pielęgnować,
aby rosło,
kwitło mową - mostem,
a ty
rzucasz je w błoto
bełkotem.
(Maria Bielecka-Kasprowicz)

Tak mi się nasunął ten wiersz w kontekście Twojego. Powyższy dostojny, Twój - uroczo niefrasobliwy. Te nawiązania do dziecięcych zwyczajów, zgrabna zabawa słowem, niesamowite wyczucie, dobór słów. I "poważny" koniec. Ujęłam to słowo w cudzysłów, bo nie chciałam powiedzieć, że reszta stanowi w tym kontekście przeciwieństwo - całość zawiera w sobie niesamowitą głębię, jednak koniec wyhamowuje. Świetne rozwiązanie kompozycyjne w ostatniej strofie (dalej w temacie wyhamowania i akcentowania każdego słowa - bo w końcu o słowa tu chodzi). To jeden z tych wierszy, które czyta się dla i z przyjemnością. 5.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Tytuł mówi, że autorka miała na myśli słowo pisane i o tym jest wiersz.
Stojąc z dystansu, jakby obok, podzieliła pisane słowo na kategorie.
Pierwsza kategoria jest lekka, miła i przyjemna.
Druga, wprawdzie nie krzycząca, zdobywana w mozole, jednak z jakimś efektem.
Trzecia mówi o słowie brudnym, zabarwionym wulgaryzmami i innymi tego typu sprawami, często dotykającymi nawet godności ludzkiej.
Czwarta, zaskakująca spada jak grom z nieba, może być
gorąca jak "meteoryty"(np.miłosna)i inne wzniosłe, górnolotne słowo, jednak nie szukające sławy i chwały.
Piątą są słowa napisane w ukryciu, które nigdy nie przeczyta.
Szóstą kategorią jest słowo szare, beznadziejne czyli śmieci
pisane.
Finałem jest prośba o lekkość słowa w dotyku i zupełnie
niepotrzebna, bo czuć ją w wierszu.
Wiersz czyta się lekko, miło i przyjemnie.
Pod słowem pisanym rozumiałem twórczość, lecz mogą to też być życzenia świąteczne.
Wiersz pięknie podzielony i przejrzysty.