Ateistyczne łoże śmierci

Zakończenie wcale nie jest niekonsekwentne, podmiot liryczny odnalazł życie wieczne, którym okazały się wspomnienia i pierwsze miłości, nie zakładam w puencie, jednak że Bóg istnieje

Użytkownik ocenił pracę na 4
Skoro zakładasz nieistnienie boga w tej konkretnej pracy to pisanie o nieodmawianych paciorkach, wydaje się zbyteczne. Już lepiej zabrzmiałoby bardziej kontrastowe zestawienie, ale w sumie nie chcę wchodzić w autorskie kompetencje. Czwarty wers również brzmiał dziwnie, ale być może to dobrze, gdyż wymuszasz polemikę wewnętrzną u odbiorcy. Podobnie było z zakończeniem, które w zestawieniu z początkiem brzmi jakoś niekonsekwentnie. Mimo wszystko praca jest naprawdę intrygująca, pozwalająca na dostatecznie wiele w kontekście jej interpretacji. Znów po raz kolejny nasycasz pełnią właściwie każdego aspektu przy formie, dopowiadasz a mimo wszystko czuć jakąś tajemniczość, intrygę a przede wszystkim, a co najważniejsze...zabierasz w przestrzeń wyimaginowanego JA. Być może osobiście nie zostałem porwany, zaskoczony treścią, ale mój subiektywizm nie mu tu nic do rzeczy. Podobała mi się natomiast bez wątpienia forma, zresztą w ogóle jest to coś, co da się uwielbiać u Ciebie.