Apogeum bezdomnie erokręte

Użytkownik ocenił pracę na 6
wooh, Faunie -
jeden z bardziej wysoko-lotnych wierszy jakie miałem okazję tutaj ostatnio moimi cynicznymi ślepiami oglądać.
po pierwsze, żeby od początku nie wprowadzać niepotrzebnego chaosu zwrócę uwagę na twoje neologizmy.
już sam tytuł zwrócił moją uwagę i po chwili zadumania nad nim dopiero wlazłem w twój wiersz i nie zawiodłem się - znowu.
erokręte apogeum przedstawiło mi się w moim łbie jako obraz inteligentnych, bardzo inteligentnych bezdomnych. utwór jest monologiem jedno z nich, monologiem przesiąkniętym wspaniałymi metaforami, zapachem dworców kolejowych i biletów w jedną stronę.
twój wiersz określiłbym jako klasyczne "sztuka dla sztuki" - czyste przeżycie liryczne utwierdzające mnie w przekonaniu, że to z WPMT chcę wiązać moją przyszłość jeśli dostałbym pytanie - co będę chciał kiedyś "robić" w sieci, gdzie się realizować.
genialny wiersz pod względem przeżyć, obrazów, polaryzacji między strofami - a to wszystko z niezmierną lekkością, dopasowanie, uzupełnieniem - niczym kamyki w Machu Picchu każdy twój wers współgra z innym tworząc przy tym cholernie inteligentną, męsko napisaną, świeżą i wzbudzającą zachwyt całość. całość, która prosi żeby jeszcze raz zacząć to wszystko przeżywać od początku i jeszcze raz i jeszcze.
moja dojrzałość chyba trochę bardziej dorosła po odczycie twojego apogeum, za samą pierwszą strofę biję ukłony - bo taka poezja do mnie niesamowicie mocno, duchowo i "wyobraźniowo" przemawia.
ostatni wers owiał mnie tajemniczą, enigmą słowa, dziwnością - tą najpozytywniejszą z pozytywnych - takie wiersze chcę czytać, oglądać, przeżywać, ocena-formalność


Zoso