Ancilla, KN19- Komunikacja nierealności

Użytkownik ocenił pracę na 4
Ja mam odmienne zdanie na temat tej pracy. Mnie ten wiersz ujął, bardzo mi się spodobał. Zmyliliście mnie początkiem, tzn. pierwszą strofą, której skład to środki stylistyczne, a która według mnie jest zbyt ciężka, zbyt ociężała. Ale dalej. Dalej to popłynęłam z wami. Zdecydowanie rozkręciliście się, a sam utwór nabrał lekkości i smaku, jakże dobrego smaku. Nie naciapaliście tutaj zbędnymi metaforami, porównaniami etc., ale postawiliście na przekaz, który nawet zwykły, szary czytelnik jest w stanie zrozumieć. Czuję emocje, czuję wasze zaangażowanie, a przede wszystkim czuję Was. Utwór może nie należy do tych bardziej wybitnych, ale jest wart zatrzymania się i napawania nim. Mnie ujęliście tą prostotą, która nie jest żadnym laniem wody, a wyrażeniem waszych uczuć. Końcówka mogłaby być nieco bardziej wyrazista, ale ta obecna nie jest zła. Poprawiliście mi samopoczucie tą pracą, które zepsuła pogoda (a uwierzcie mi, "rozweselenie mnie" nic nie daje pierwszym, lepszym utworem). Zapewne mój komentarz jest dość chaotyczny, za co z góry przepraszam. Utwór godny publikacji, a ode mnie cztery z dużym plusem.

Użytkownik ocenił pracę na 3
Strasznie słodki, przejaskrawiony, za dużo tutaj sztuczności, szczególnie w chęci uzyskania patosu i liryzmu. Język nie pasuje mi do treści, i na odwrót - treść do języka. Metafory płytkie, kojarzące się niezmiernie z "Romeo i Julią". Zapis i konstrukcja jest okej, ale język i styl - niestety, nie kupuję tego. Ode mnie naciągane 3, ale ze względu na wkład pracy zostawię drugiemu redaktorowi do zmoderowania.