amymone, Dawied - Wier - szz III

Polska mÅ‚oda twórczość pokazuje że chce siÄ™ bawić. I teraz jak tu zaklasyfikować jÄ… do ocen, które formalnie obowiÄ…zujÄ…. PrzeciÄ™tnie, to krzywdzÄ…co, powyżej, wspaniale, doskonale, to jakoÅ› siÄ™ nie trzyma kupy, bo Wy po prostu pokazujecie coÅ›... co nie trzyma siÄ™ norm. Tak, odważmy siÄ™ powiedzieć, że nie trzyma „normalnego“. Ale myÅ›lÄ™, że jesteÅ›cie przygotowani na krytykÄ™ niezrozumienia. Bo pokazujecie abstrakcjÄ™. A abstrakcji czÄ™sto nie lubimy, bo czÄ™sto też nie umiemy siÄ™ w niej odnaleźć. „My“ lubimy ckliwe wiersze o miÅ‚oÅ›ci, smutne o życiu i mroczne o Å›mierci i i i. Dobra, pasuje koÅ„czyć przemowÄ™ o tym co siÄ™ utarÅ‚o.
Was nie trzeba rozumieć, doszłam do takiego wniosku. A raczej... jak się nie zrozumie to nie będzie źle. Bo niby pokazujecie coś dosłownego, nad wyraz prostego, ale czytelnik doszukuje się głębokich kopalni. Drąży i drąży. A jak nie znajduje, bo praktycznie nie ma czego źli się i źli i mu się nie podoba. I tak to chyba też już jest z góry ustalone. Nic nie poradzimy. Współczesna poezji ach ach. Gubię się w tym co piszę, ale myślę, ze wybaczycie. Tekst niedługi, i tak naprawdę główne są hmm trzy wersy, bo dalej... dalej jest gwiazdka. Czegoś takiego jeszcze naprawdę nie widziałam. Pozwolicie, że nie będę się roztrząsać nad tym wier-szzem? Mam nadzieję. I oceny również nie wystawię. Za to wystawię Was na pożarcie wpmt-owych wilczątek. Tak właśnie zrobię. Bo w sumie nie wiem co miałabym innego. Mówiłam już, że jestem zagubiona? Mówiłam.