amymone, Dawied - Wier - szz I

Użytkownik ocenił pracę na 4
Tematu filozoficznego, to w tej pracy nie ma w moim przekonaniu. Pierwsza część pikantna i miejscami dość duża szczypta pieprzu zniesmaczała odbiór. Całość mimo wszystko jest spójna, może mało symboliczna, ale jest w tym wszystkim uwieczniony jakiś moment, jakaś chwila, coś, co pomimo swej ulotności pozwala sobie trwać. Najbardziej intrygujące jest zakończenie. Pomimo utartego motywu(!) jest w niej głębia, która zinnacza czytelnika, daje mu szanse interpretacyjnego rozwidlenia. To akcentuje wieloznaczność w pracy, choć poprzedzająca część brzmi dosyć jednostronnie. Trzecia strofoida brzmi nieco banalnie, tak encyklopedycznie, czy też sentencjonalnie. Można te same słowa ująć w przestrzeni poetyckiej, która zrodzi samą sobą takową myśl, a nie poda jej na tacy. Staram się popatrzeć na ten wiersz obiektywnie, by nie zranić go gustem(bo wiersz subiektywnie rzecz ujmując mi się kompletnie nie podoba) i mam nadzieję, że mój komentarz tak zostanie odczytany. Nie ma tutaj błędów natury technicznej, forma jest ciekawa, bo swoją istotą zmusza do przemyśleń, nawet gdy się nie patrzy na treść. To coś, co wyróżnia. Miłość, słomiany zapał, Babel...ileż to już razy te motywy były nazywane po imieniu, chyba zbyt wiele. Nie można jednak obok pracy przejść obok, w treść na pierwszy rzut oka uderza w konkretność sytuacji, a to zrodzi zapewne mieszane uczucia wśród wielu ocen. Oczywiście pracy nie czyta się na pierwszy rzut oka, po oddaniu się jej ma się podobne uczucia, co jej oddech, toteż klimat został wyważony w sposób trafny.