amymone, Dawied - My

W tym smutku, takiej melancholii można wyczuć swego rodzaju nadzieję, a przede wszystkim ostatni wers dla podmiotu lirycznego nakazuje patrzyć w przód. W przód, tzn w stronę jakiegoś światła, które mimowolnie i paradoksalnie martwieje. Klimatycznie czuć taki okres pojesienny, być może nawet pozimowy(chyba nawet to jest bardziej trafniejsze, gdyż ta nadzieja komponuje się z wschodzącą zielenią, jaka niesie wiosna). Nie chce mi się patrzeć na błędy, zresztą jeżeli są, czy jest to takie ważne? Chyba nie, błędy się poprawia, a treść po prostu jest. Co mi się rzuciło w oczy, to jest to, że piszecie dla Mariki i nawet było tutaj czuć styl jaki ona prezentuje w swoich wierszach. Gdy czytałem każde słowo powoli, rozważając każdą myśl, to czułem pustkę, ale z drugiej strony każda litera ją wypełniała. Wydaje mi się, że są tutaj przedstawione dwa klimaty i w każdym z nich można wyczuć dwóch różnych autorów. Wspólny wiersz, to był dobry pomysł, a mi pozostaje podziękować jako czytelnikowi za daną szansę wtopienia się w świat waszej wyobraźni.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Ciekawy zabieg zastosowaliście, słowa nacechowane emocjonalnie kończą większość wersów. Długo nie mogłem się zabrać za ten wiersz, ale po dwóch dniach by wypadało: Teraz w tle leci piosenka "Shadow of a day" i idealnie komponuje się z Waszym wierszem. Co tu dużo rzec, jest magiczny, jego klasyczna budowa, zachowany rytm pozwalają powoli wczuć się w klimat. Jest romantyczny, ale smutny. Co prawda za dużo mi tutaj znaków interpunkcyjnych jak na wolny wiersz, szczególnie ten przecinek w ostatniej strofie(do czegoś musiałem się przyczepić). Cóż u mnie taka mocna 5 z plusem.