... ale w końcu jesteśmy

Użytkownik ocenił pracę na 6
aż boję się cokolwiek napisać, aby nie zburzyć tej świętości. z Twojej pracy emanuje tak wielka, wielka prawda. ja też wierzę w nieludzkość.

Tak tylko dodam od siebie, że "neutralny" zaznaczam w gruncie rzeczy zawsze, a to tylko dlatego, że nie lubię narzucać czytelnikowi klimatu, tzn. nie każdy musi odbierać to w taki sposób jak ja. Dziękuję za komentarz i poświęcony czas na wiersz ;) (mówiłam, żebyś spróbowała. ;b)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Czytam go raz po raz i nadal nie mogę się pozbyć podziwu. Naprawdę dobry wiersz. I mimo zaznaczonego neutralnego klimatu czuję smutek. Jest on może trochę tchnięty zrezygnowaniem, pewną miarą zobojętnienia, ale nadal jest. Już pierwszą strofą mnie oczarowałaś. Wers za wersem sprowokowałaś do przystanięcia i zastanowienia się. Do przegryzienia słów z jeszcze większą dokładnością. Można powiedzieć, że napisałaś coś bardzo prostego, ale nie wiem, w taki sposób, że pobudziłaś do refleksji. Nieogarnione oddechy... już za tą jedną metaforę jestem w stanie podziękować Ci za ten wiersz. Druga strofa może troszkę zniknęła w cieniu pierwszej, ale dalej się wybroniłaś. Zostając jeszcze przy niej chwilę, powiem że zastanowiły mnie cienie własnych cieni. Kolejny raz chwyciłaś mnie za dłoń i niejako powiedziałaś "poczekaj chwilę". I tak zrobiłam. Lubię zwalniać tempo, czytając wiersze. Strofa trzecia. Może i brakuje mi w drugim wersie powtórzenia 'wśród', lecz i bez tego trzymasz poziom. Całość bardzo mi się podoba. Dziękuję za chwilę ciszy, stania w miejscu i słuchania jej.