Akcydentalizm uczuć

Użytkownik ocenił pracę na 5
Wiersz jest bardzo hipnotyzujący, zarówno przez temat, który poruszasz, oraz przez sposób, w jaki piszesz. Bardzo prosto, bez gmatwania niepotrzebnego, bez używania wyniosłych słów. Wszystko jest proste, aczkolwiek subtelnie dobierasz środki stylistyczne. Podoba mi się sposób, w jaki opisujesz rozstanie. Podmiot liryczny to kobieta zostawiona, kobieta, która nie potrafi się pogodzić z tym, że partnera już nie ma, że odszedł. To kobieta łkająca do każdego znaku, że kiedykolwiek jej partner był tam, z nią. Wiersz to swoista apostrofa do kochanego. W pierwszej strofie podmiot krąży po wybojowisku uczuć, rozgląda się, podświadomie szuka kochanego licząc, że zaszył się on gdzieś, że jeszcze jest, że nie odszedł. W drugiej zwrotce nadal podmiot zwraca się bezpośrednio do adresata, prosi o możliwość powspominania jeszcze chwilkę, jeszcze choć jeden dzień chce popatrzeć na to, co zostało po jego obecności. Na końcu trafne podsumowanie sytuacji, stanu uczuć, które wiszą nad podmiotem – smutek, samotność. Nawet w łóżku jest pusto, zbyt pusto. Podmiot liryczny jest usposobieniem wszelkiego nieszczęścia związanego z rozstaniem. Wszystko przypominają rzeczy, miejsca, cały czas ma w oczach kochaną osobę. Wiersz jest dobry, bo wkręca w temat, oddziałuje na uczucia.