Affectatio II

Co noc w geście swej tęsknoty, wypuszczam jaskółkę,
Posługaczkę oczu Twoich, moich mórz gwiezdnych nocy,
Zamykam wtedy w słowie zaklęcie o cichym brzmieniu,
Nie ma powietrza, sÄ… tylko ciche sprawy.

Ja wiem, że jesteś, tam niedaleko na jednej z cichych uliczek,
W moim mieście lampiony łapią ogniki oczu Twoich,
Kołysząc je dłonią Zbawcy, wiatrem młodym.

Tęsknie za wspomnieniem smaku naszych pocałunków,
Drżały wtedy listki topoli pod Twym domem,
A zapach ust porywał nasze dłonie prosto do siebie.

Całuje dziś noc, brakuje mi Ciebie,
Topole pod mym domem usychają ostatnim jękiem,
Posyłam wiatr raz ostatni w miejsce naszych marzeń.

W parku dźwięcznych śmiechów kolejny raz się spotykamy,
Nasze słowa znów uciekają z labiryntu myśli szarych nici nostalgi,
Dłonie Twe palcami poznaje, pamiętam wzgórki, ciepło, drżenia,
A usta me znów toną w morzu szalonego spełnienia.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 06.12.2009r.

Lilka 07 12 2009 (09:51:10)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo podobaja mi się środki poetycki :) metafory, epitety, i mimo ich ogromnej ilosci wcale nie jest mi ich za dużo. Ciężko napisac dobry wiersz o miłości, który zaiwerałby zarówno część metaforyczną, jak i fizyczną. Pod względem srodków poetyckich jest świetnie, ale... za mało tu fizycznosci, którą przebiły środki potyckie. Czuję w wierszu klimat, opisujesz pewna historię i to bardzo dobrze :) jestem jak najbardziej na tak, ale na przyszłość przydałoby sie troche więcej dosłownosci. Bo srodki poetyckie to tylko.. srodki. Mimo to jest nieźle. Z minusem.