Adolfinka

I
dziś złożyłam ręce ściskając w nich strach
myślałam że to wystarczy
że szepty powiedzą wszystko dobrze
że ktoś się pomylił

chciałam coś zmienić
mówić o tym że pada
jak mi w szkole idzie
że masz ładny kolor ścian

nie dało się

wciąż do tego wracaliśmy
nawet w propozycji kawy
wyczuwaliśmy niepokój
nadchodzÄ…cej chwili

rzęsami przypominałaś


II
straszliwy ból
powodował skryty uśmiech
poplÄ…tany z nadziejÄ…

widziałam wtedy Twoje oczy

głaskałaś czule niewiadomą
z załamującym się głosem
muśniętym radością
cicho krzyczałaś że żyje

wtedy brzmiałaś jak dziecko
tak bezradnie sama siÄ™ pocieszajÄ…c
jakby echem szepczÄ…c
serduszko bije

nie rozumiałaś


III
on był już inny
coś zażartował zapytał co tam
ale ciągle patrzył
jakby przepraszajÄ…c

za niewinność


IV
najgorsza jest niepewność
i czekanie
gdy już wiesz co się dzieje
zostaje się tylko przyzwyczaić

Ocena: 5.333
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 05.09.2009r.

anima_vilis 30 10 2010 (22:32:13)

Użytkownik ocenił pracę na 6
smutny. mocny. świetny.

enn 09 02 2010 (22:49:45)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Może dlatego, że wiem dlaczego ten wiersz został napisany wprost jestem wzruszona...popłakałam się i..to niesamowite jak to wyraziłaś.

Dawied 05 09 2009 (12:49:38)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Hm, naprawdę trudny wiersz, ale wyniosłem z niego pewne emocje i na swój sposób go zrozumiałem. Bardzo dobrze wydaje mi się przedstawiłaś sytuację liryczną. Czasami balansujesz na granicy zbytniej dosłowności, ale nie uciekasz w prozę. Jedyne co mi się nie podoba to ostatnia strofa. Nie robi dobrego wrażenia. Niby jakoś tam podsumowuje, ale za mało w niej jest takiego emocjonalnego kopa, który odcisnął by we mnie piętno. Z plusem