Zaloguj się lub zarejestruj
aby móc skorzystać z wszystkich dobroci tego serwisu...

Regulamin

Nie masz konta? Zarejestruj się! Nazwa użytkownika: E-mail:

jazzu

Pseudonim: jazzu
Imię: Dawid
Skąd: Poznań
O sobie: Niewiele mówię o sobie na głos, niech przemówią za mnie moje wiersze, lepiej umieją się wysłowić:)

Napisanych prac:
- wiersze: 312
- recenzje: 8
- artykuły: 8
- proza: 11

Średnia ocen: 4.6
Użytkownik uzyskał: 968 komentarzy

Najlepiej oceniane prace:
"Histologia osobowości" 24.04.2012
"Zimowy symbol ciepła" 12.02.2012
"Siłowe rozwiązanie" 03.02.2012
"Pogranicznik" 29.12.2011
"Na torach rozwodu" 23.11.2011

Inne prace tego autora:
"Walka o autonomię duszy" 28.09.2010
"Biała trumna" 30.04.2009
"Powszednie myśli" 12.05.2009
"Specjacja osobowościowa" 25.01.2010
"Rozprute łaty" 14.03.2011

Najlepiej ocenione wiersze (30 dni):
"Próg" - Zoso - 6
"Medulla oblongata - core..." - quovadis - 6
"Kocham cię za ścianą" - .moniaa. - 6
"Białe Wargi" - Zoso - 6
"Gdzie spędzisz wieczność" - quovadis - 5.5

Najnowsze wiersze (wszystkie):
"Kiedy" - Potwór_spod_łóżka
"Słowo do wieczności" - cudzy
"Wszystko słyszę" - .moniaa.
"*** (więc ja potem...)" - Constance Trentham
"Porcelanowa lalka" - pisarkownica
"Część" - Dawied
"Próg" - Zoso
"Dwunastokątne pomieszczenia" - szon
"Medulla oblongata - core..." - quovadis
"Do Zmarłych" - Agregat

A we wnętrzu jej powietrze

była pomnikiem zewnętrznego ego

opanowała do perfekcji wszystkie dziedziny sztuki
muzy zamknęły się w jednej osobie

sztuka sztuczności

sama dobiera kolory codzienności
rzeźbi swe ciało niczym narcystyczny Pigmalion
dokładnie uczy się jak słowem oczarować
z miliona gestów wybiera tylko właściwe

teatralne maski nie wyrażały uczuć
jej mimikę ubóstwiała publiczność

była oksymoronem dla mężczyzn
bo mimo swego gorąca czuć było chłód

wydała na siebie krocie
swą osobowość rozmieniając na drobne

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1
Data dodania: 13.08.2010r.

Imbir 17 08 2010 (20:13:17)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Jedyne, czego mi tu brakuje, to zdecydowania. Snujesz opowieść o kobiecie, która tworząc jakiś obraz siebie tak naprawdę była pusta w środku. Ale gdzie tu pointa? Gdzie ukazanie tego jak wpłynęło na podmiot takie pojmowanie świata? Przekazujesz subiektywne odczucia jednego widza, sprawiasz wrażenie oczekiwania na jej upadek, który nigdy nie nadejdzie. To swoisty obraz fatum, jaki ciąży nad podmiotem, i sprawia, że staje się perpetum mobile. Piękny język, mam nieodparte wrażenie ubierania tego w średniowieczną scenerię, coś niesamowitego.

Musisz się zalogować aby móc pisać komentarze.

Strona Główna - Wiersze - A we wnętrzu jej powietrze

A we wnętrzu jej powietrze