A jednak jesteÅ›...

Użytkownik ocenił pracę na 6
Podoba mi się, że nie narzucasz znakami interpunkcyjnymi własnej interpretacji. Poza tym wiersz jest taki życiowy. Naprawdę ładny :)

dodam jeszcze, że przy takim ścieraniu się przeciwieństw najbardziej trafnym wyborem co do klimatu, byłaby jego neutralność...

Użytkownik ocenił pracę na 4
Jakby w tym wierszu nie było tylu utartych schematów to ocena zapewne byłaby wyższa. Ciekawą koncepcję obrałaś. Wiersz jest o miłości i o nienawiści jednocześnie. Z jednej strony podmiot liryczny cierpi z braku miłości, a z drugiej to cierpienie pielęgnuje jej brakiem. Z jednej strony ukochany jest kimś ważnym, a z drugiej podmiot zdaje sobie sprawę, że czeka go stos. Ale gdzie? Właśnie to zakończenie, w którym piszesz o niebie jest jak najbardziej trafnym podsumowaniem wiersza, w którym głównym motywem jest ścieranie się przeciwieństw. W całym tym wierszu można też odnaleźć jakieś odniesienie do filozofii. Jeden ze starożytnych twórców twierdził, że główną zasadą świata jest ścieranie się przeciwieństw i tylko kiedy jest między nimi równowaga, panuje porządek. Ty po trochu do tego nawiązujesz przez pryzmat miłości. Może jak na wiersz o miłości praca sama w sobie jest trochę banalna, są w niej tez te utarty motywy(o których wspomniałem), to jednak mimo wszystko drzemie w niej taki zalążek tajemniczości. Razi mnie kompozycja utworu, brakuje podziału na strofy, wyszło dość przeciętnie, natomiast pomysł jak najbardziej zasługuje na oklaski. Z minusem…