A czas wyrzeźbił serca

Nie jestem nastolatkÄ….

Miłość dojrzałą mam za sobą, skończyła się śmiercią mego
lubego stąd o miłości piszę w ten sposób.

'wstyd że żyję' to wstyd że to on zasługiwał na życie nie ja.

Mam wrażenie, że te trzy strofy w ogóle do siebie nie pasują, nie mają części wspólnej. Pierwsza z nich jest bardzo imponująca i obiecująca( bardzo mi się podoba), aczkolwiek pozostałe mnie trochę rozczarowały. Według mnie to jest taka skondensowana trylogia: I strofa mówi o nieszczęśliwej miłości, zwątpieniu; II. o tożsamości, a III o tęsknocie, bólu i cierpieniu. Tyle z mojej strony. Pozdrawiam.

Użytkownik ocenił pracę na 4
Piszesz o zawiedzionej miłości. Kiedyś przyszłość była dla ciebie niewiadomą, tak intrygującą, fascynującą i wzniosłą. Dziś bardzo boli, myślę, że to ból, który przeszywa duszę, rozsadza ją na cząstki. Zawiedziona miłość cholernie boli...
Szczególnie jeśli musi zmierzyć z jakąś, przeważnie niezmiernie ciężką próbą. Z sformułowań wnioskuję, że jesteś nastolatką, podobnie jak i ja, a więc twoje próby miłości pewnie często kończą się niepowodzeniem. Tak to bywa dzisiaj... Dopiero w dorosłości jest łatwiej, można kochać tak samo jak za młodu, ale ma się szansę przetrwać dane próby, ponieważ mamy więcej dojrzałości i obeznania ze światem, realiami.
Cóż, ciekawie, ale niepowalająco. Cztery ;)