A cisza ruga zwaśnione palce...

Użytkownik ocenił pracę na 6
Też kilka razy czytam ten sam wiersz by móc go dobrze zinterpretować , co tu dużo mówić słowa , które rozpisałaś ani trochę nie świecą światłem banalności ze tak powiem ;) Bardzo dobrze opisane wydarzenie. Cóż aby ratować ten wiersz do tych najlepszych nie obniżę mu średniej i nie dam mu piątki ;)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Hej!
Czytałem ten utwór trzykrotnie i po każdym podejściu byłem coraz pewniejszy, że piszesz o wojnie lub jakieś innej mniejszej bitewce. Myśl ta powstała głównie dlatego, że każdy kolejny wers kojarzy mi się z twórczością K.K Baczyńskiego i jego dychotomicznym podejściem do wojny. Reprezentant pokolenia Kolumbów bowiem, bardzo często sięgał do tego typu opisów wojny na tle przyrody. W sposób dosadny ukazywał jej okrucieństwo na tle pięknej polskiej przyrody. Z tego co pamiętam w 1288 roku nad Dunajcem stoczyła się bitwa pomiędzy Podhalem, a żołnierzami mongolskimi. Piszesz bowiem: "Wiatr przetoczył się leniwą strugą
ponad Dunajcem myśli zbyt gwałtownych" , a także:

"O dziwne zjawiska
między ludźmi swymi,
gatunkiem jednym,
rodziną odmienną,
łączoną tylko w niedoli niebieskiej."

Być może do tego nawiązujesz, albo też moja interpretacja jest zbyt odległa. Ale cóż, bawmy się ;)
Personifikujesz naturę. Pojęcia typu drżąca rzeka, czy wiatr, co gasi płomienie świadczą bezwzględnie o cechach ludzkich. Sugerujesz, że przyroda boi się tego okrucieństwa, jest świadkiem tych wydarzeń. Tutaj skojarzenie do "Gloria Victis" Elizy Orzeszkowej (wiadomo dlaczego). Wiadomo, ze bitwa ta skończyła się klęską Podhala i zasłynęła z zabójczej tatarskiej siły.
Z tego powodu wyraz wiersza jest katastroficzny. Opowiadasz, jak chorągiew tatarska pustoszy naszą, wyblakłą od siły wroga. Najazd przeciwnika wywołał prawdziwy atak paniki w naszych oddziałach (i tak faktycznie było w 1288 roku, tak upadł Podoliniec) Strach wejrzał głęboko w oczy rodakom naszym, oraz spowodował chęć ucieczki i ratowania życia.
Koniec końców był taki, że po naszych oddziałach nie została nawet garstka, ciała spalone i porozsiewane wiatrem po świecie. Okrucieństwo większe od zbiorowej mogiły w noweli Orzeszkowej. Ode mnie 6. Zatraciłem się w tym utworze.