Zaloguj się lub zarejestruj
aby móc skorzystać z wszystkich dobroci tego serwisu...

Regulamin

Nie masz konta? Zarejestruj się! Nazwa użytkownika: E-mail:

Pseudonim: Salem_de_Lincourt
Imię: Salem
Skąd: Warszawa, kocia stolica.
O sobie: Chodzę zawsze swoimi drogami. Wybieram takie wśród kwiatów i zbóż.

Napisanych prac:
- wiersze: 54
- proza: 28

Średnia ocen: 5.0
Użytkownik uzyskał: 581 komentarzy

Najlepiej oceniane prace:
"* * * (zawsze na..." 06.03.2012
"* * * (było nas dwóch)" 04.03.2012
"* * * (... puste to..." 03.03.2012
"* * * (Popiół tańczy..." 29.02.2012
"Modlitwa czarodzieja" 24.02.2012

Inne prace tego autora:
"Sur tes pas" 25.04.2012
"* * * (pierwsze cięcie..." 13.02.2012
"* * * (dzieci..." 11.01.2012
"* * * (widzisz i nie..." 26.11.2011
"Przemyślenia II" 11.02.2012

Najlepiej ocenione wiersze (30 dni):
"Próg" - Zoso - 6
"Medulla oblongata - core..." - quovadis - 6
"Kocham cię za ścianą" - .moniaa. - 6
"Białe Wargi" - Zoso - 6
"Gdzie spędzisz wieczność" - quovadis - 5.5

Najnowsze wiersze (wszystkie):
"Kiedy" - Potwór_spod_łóżka
"Słowo do wieczności" - cudzy
"Wszystko słyszę" - .moniaa.
"*** (więc ja potem...)" - Constance Trentham
"Porcelanowa lalka" - pisarkownica
"Część" - Dawied
"Próg" - Zoso
"Dwunastokątne pomieszczenia" - szon
"Medulla oblongata - core..." - quovadis
"Do Zmarłych" - Agregat

A.

żaden poeta
nie jest ateistą
ma swoją Boginię

jej właśnie śpiewa pieśni ballady
pisane złotem i srebrem
na pergaminach lunarnych
piórami słońca które odpadły
od skrzydeł nieszczęsnego Ikara
śpiewa o kwiatach ćmach lecących
wśród nocy do lamp naftowych
uśmiechu szklance wody z lodem
gorzkich ziarnach kawy miodzie
słodkich jabłkach czereśniach
rosnących gdzieś w słońcu

dla niej jest wynalazcą
buduje skrzydła maszyny
snów marzeń fantazji
pragnie całym sercem
unieść swe bóstwo wysoko
pod granatowy nieboskłon nocy
spojrzeć w srebrne oko zmierzchu
liczyć miriady miriad gwiazd
nazywać wspólnie konstelacje

dla niej staje się bohaterem
jakiego nie znały baśnie
o którym nie słyszały legendy
opowiadane przy ogniu
rycerzem w pełnej zbroi
gotowym kruszyć kopie
drzeć koty o miłość
kiedy złe oko patrzy
kiedy w mroku siedzi cień
ostrząc pazury dzwoniąc łańcuchami
zmienia dla niej słowa pojęcia
anioł dobry duch róża światłość
nabierają znaczenia Bogini

dla niego ona jest ołtarzem
pod którym płoną kadzidła
dymnych narkotycznych wyznań
cudownie sennych rozmazanych
jak paleta barw w kalejdoskopie
cichną stłumione jęki pradawnych ogni
tańczących w naszych duszach
drgające płomyki świec
roziskrzone uczucia ciepło
szamoczą się w klatkach serc
ulecieć chcą w przestrzenie
tysięcy gwiazd naszych spojrzeń
zawieszonych na niebiosach
które szyjemy razem
spleceni ramionami

nie ma poetów ateistów
poeta bez bogini zapada się
w ciemność

Dedykacja: Zakończenie wiersza jest, celoooowe. Dedykuję to zakończeniu, jego nietypowości i nagłemu przerwaniu akcji...

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 6
Data dodania: 15.01.2012r.

Astralka 18 01 2012 (20:52:04)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Kochany Emilu,

z całego pięknego wiersza najbardziej podoba mi się ten fragmencik:

"drzeć koty o miłość
kiedy złe oko patrzy
kiedy w mroku siedzi cień".

Jak wiesz, jestem zauroczona w Twojej poezji. I nie inaczej sprawa ma się z tym wierszem. Urzekasz konceptem, ujmujesz sposobem, w jaki składasz wersy - a właściwie - w jaki czarujesz słowa, że powstają z nich tak piękne wersy, cząstki. Konstruujesz słodkie, przesłodkie obrazy. Pełno tu miłości.

Mimo, że wiersz jest dla mnie, myślę że jestem w stanie zachować obiektywizm i tym razem pozwolę sobie go ocenić.

Pozdrawiam Cię serdecznie,
Ań

Salem_de_Lincourt 18 01 2012 (20:55:10)

Jak mówi się "Ań" to język zakrywa całe podniebienie, ale czad nie? ^^