4 minuty

Użytkownik ocenił pracę na 4
Przyjemny i bardzo - przede wszystkim - rytmicznie napisany utwór, który wręcz ocieka emocjami niczym sosna żywicą - po świeżym potraktowaniu jej błyszczącym scyzorykiem. Może by tak podmiot liryczny poszukał jakiegoś dobrego zegarmistrza w takim razie, hmm? Chyba jest jej cholernie, ale to cholernie potrzebny - bo smutny ten wiersz, sesko, smutny jak cholera - powtórzenia na początku każdej ze strof zdają się podkreślać frustrację bohaterki tymi nieszczęsnymi czterema minutami, przez które zawsze mija to upragnione i odwiecznie poszukiwane - szczęście. Przyjemnie się czytało, jednak jednocześnie odczuwałem pewnego rodzaju współczucie dla osoby mówiącej w tej pracy, motyw wmawiania sobie, oczekiwania, liczenia na niespełnione (lub spełnić się niemogące) i zsumowanie tego wszystkiego niekończącym się mijaniem szczęścia - zasmuca czytelnika i zdaje się być krzykiem w próżnię, wołaniem o odmianę losu, o nagłe pojawienie się zegarmistrza, który ten felerny zegar nakręci na długie, długie lata...być może kryje się za rogiem?

Użytkownik ocenił pracę na 5
Kurczę, Twój wiersz kojarzy mi się z moją przyjaciółką, która zawsze ma ustawiony zegarek sześć minut do tyłu. :D

(-Która godzina?
-Szesnasta trzydzieści osiem za sześć.)

WracajÄ…c,
"wmawiam sobie że jest mi potrzebny czas
między teraz a wcześniej
by dojść do ładu ze swoim życiem"
bardzo do mnie przemawia, bo mam jakoÅ› "tak samo".

Z całości najbardziej przypadły mi do gustu dwa ostatnie wersy.