3 akty nienawi-kochania

Wiersze mają to do siebie, że niekiedy z interpretacją pójdzie się za daleko ;) Wybacz ;)

ykhym.. czy da się skasować niepotrzebne komentarze? :D [za dużo Enter-ów..]

Dzieki za tak pozytywną ocenę i podziwiam że chciało ci się tak rozpisywać.. ;) a przechodząc do sedna - prawie zgodzę się z twoją interpretacją, ale tylko 2 ostatnich części. co do pierwszej mam małe sprostowanie: Interpretując ją chyba nie do końca poprawnie zinterpretowałeś sens wersów: ''furia próbująca pozostać w ramach
własnej cielesności''
które zdecydowanie nie wskazują na pozytywne odczucia, a na pewno nie mają nic wspólnego z Werterem. Podmiot liryczny nie kocha tej osoby, ale irytuje go ona i jej obecność przyprawiają o wsciekłość. a to własnie podenerwowanie - "szarpnięcie nerwu" - jest niezaprzeczalnie silnym uczucie, więc powoduje pożądanie. stąd w pierwszym akcie nie ma mowy o prawdziwej miłości, z którejkolwiek ze stron, a tym bardziej nie ze strony podmiotu lirycznego. No cóż, ale to własnie mnie bawi na tym portalu - że można dowiedzieć się, co miało się na myśli.. xD

Użytkownik ocenił pracę na 5
Hej ;)
Jest to wiersz, który pokazuje, jak cienka jest granica między miłością, a nienawiścią, jak niewiele trzeba, ażeby z jednej strony przejść na drugą praktycznie się w niej zatracają. Dzieje się tak z powodu nieszczęśliwych miłości, czy też z nieumiejętności akceptacji poprzez wpływy z otoczenia.
Ty, droga animo_vilis, przedstawiasz pierwszą sytuację liryczną. Wypominasz adresatowi miłość, której prawdopodobnie nie odwzajemniał. Piszesz wreszcie, że każda jego czynność, dla innych zwyczajna, podmiotowi lirycznemu dostarczała nadzwyczajnych uczuć: "(...)było jak szarpnięcie nerwu". Nazwij mnie szalonym, ale prezentujesz (przynajmniej w akcie 1) postawę werteryczną. Lotta również przysparzała młodzieńcowi podobnych uczuć. W jednym z listów pisał nawet: "zda się jakby zmieniał się każdy nerw mej duszy". U Ciebie podmiot liryczny również angażuje się emocjonalnie, cechuje się przesadzoną uczuciowością, ale iście w kontrastowy sposób.
W drugim akcie widzę sytuację, która przedstawia obraz jeszcze bardziej tragicznie. Popaść w nienawiść przez miłość to brutalne doświadczenie. podmiot liryczny musiał się z tym zmierzyć. Każdy dotyk poprzez namiętność szarpał kochanką cierpieniem. Do czegoś doszło, jednakże nienawiść zbyt mocno przesączyła serce podmiotu lirycznego: "nie przewidziałeś że ucieknę z niego zostawiajac pustkę".
W 3 akcie nienawiść przeistoczyła się w gniew, a może nawet w irytację. Podmiot liryczny nie chce utrzymywać żadnego kontaktu: "nie pytaj co u mnie". Pragnie zarazem zostawić brudy przeszłości za sobą. Uporządkować sobie jakoś życie: "twoja egzystencja nie zaśmieca już mojej pamięci". Osoba mówiąca w tekście dziwi się sobie, że mogła ulec takiemu facetowi. Dziwi się sobie, że miała taką słabość.
Wreszcie na koniec ilustrujesz niedojrzałość odbiorcy, który nie potrafi pogodzić się, że podmiot liryczny przejrzał na oczy.
Podsumowując. 3 niedługie akty ilustrujące drogę, która dzieli miłość od nienawiści. Ludzie popadają w taki nałóg miłości i potem odpokutowują to poprzez nienawiść do kochanka, a nawet do całego świata.
Jeśli chodzi o budowę to fajnie byłoby ujrzeć kilka ciekawszych metafor, więcej finezji, a mniej dosłowności. To tyle. Ode mnie piąteczka. Bardzo ciekawy wiersz.