10.04.2010

Kolejny znaleziony przeze mnie na portalu wiersz o katastrofie, która zawładnęła mediami, cały świat o niej mówi od soboty. W wierszu obserwuję tok myślowy podmiotu lirycznego, w pierwszej zwrotce rozważa on ‘pożegnanie’ tych ludzi umarłych w katastrofie, właściwie szuka odpowiedzi na to, jakie życie jest kruche, jak szybko gaśniemy. Dalej wspomina – ‘wystarczy chwila, by śmierć naznaczyła twarze’ – twoje porówniania i określenia wydają mi się w tym wierszu bardzo stosowne i trafione. Dalej czuję zawieszenie; moment ciszy, moment grobowej ciszy! Wiersz staje się coraz ciekawszy z analizą każdej kolejnej zwrotki. Mam nadzieję, że twoja postawa jest właśnie taką, jaką przedstawiłaś w wierszu. Bardzo trafnie obejmujesz umysłem te wydarzenia, chociaż dla wszystkich polaków jest bardzo trudno to wszystko poukładać w sensowną całość. Wiersz mnie osobiście się podoba, ale nie stawiam oceny.