10 niedokończonych oddechów

Użytkownik ocenił pracę na 3
Mam dwa obrazy tego utworu. Pierwszy przedstawia samobójstwo, podmiot liryczny wdycha jakiś sam nie wiem.. śmiertelny gaz? Chce odejść z tego świata w sposób jak najmniej bolesny. Czym mnie urzekłaś to dynamika w twoim utworze. Czytało się go bardzo płynnie, delikatnie przeskakując z wersu na wers. Z ciekawością jak dalej potoczy się utwór.
Pierwsza strofa jest dynamicznym przygotowaniem do kolejnych strof. Element wyliczania oddechów nadaje pewien smaczek, nie zanudza.

Druga strofa jednak nasunęła mi "obraz numer 2". Po jej przeczytaniu miałem przed oczami po prostu osobę palącą papierosa. Wdzierający się w źrenice dym oplatający słowa, trzy wdechy niwelujące stres; załatwiające sprawę - zgadzałoby się. Do tego klimat neutralny w pracy.

Zniszczenie bezsłowności było już dla mnie lekkim przegadaniem, niczym ciekawym nie zaskoczył mnie ten utwór. Przez całą długość widziałem po prostu osobę "wdychającą coś". Czy to wspomniane fajki, czy jakaś trucizna - tego nie wiem. Kończące dwa wersy są w porządku. Dobrze zamykają utwór. Możemy sobie co nieco dopowiedzieć. Po tym "ich braku" widzimy, że bohater/ka utworu jest osobą zdepresjonowaną, chcącą śmierci, odejścia. Woli brak oddechu niż oddech zatruty. Kurtuazyjna śmierć brzmi interesująco.

Co mogę powiedzieć o całości wiersza to na pewno to, że nie posiadał jako takich błędów. Nie zaciekawił mnie jednak na tyle, bym miał chęć do niego kiedykolwiek wrócić. Trochę mało środków stylistycznych, a jeśli już były to dość proste. Obraz 'zdołowanej' osoby pragnącej wyparowania jej smutków razem z "dymem". Przeciętnie.