10 chwil od śmierci

Użytkownik ocenił pracę na 4
Dość interesujący wiersz z beznadziejną puentą. To jest moje podsumowanie twojej pracy. Po cholerę ten miłosny wątek w ostatnim wersie? Piszesz mroczno kreując niezłe obrazy, a zakańczasz wszystko tak cholernie pospolicie, że mi się aż niedobrze zrobiło. Miłość tylko z tobą, aż po drugi grób, blablabla - stary! Zepsułeś całą atmosferę całości tym zakończeniem. Piotrku, ja wiem, ty tak chciałeś, tak być miało, to była twoja koncepcja i znałeś ją już przed napisaniem pierwszego wersu. Jednak uwierz, przynajmniej w moich oczach - zepsułeś zakończeniem całą treść, która była moim skromnym zdaniem - świetna.

Trzymasz czytelnika w napięciu, piszesz dość tajemniczo, mrocznie, bez owijania w bawełnę i lania pseudo-kreacjonistycznego mroku. Dobitnie, ale nie odkrywasz wszystkich kart swojego wiersza. Trzy pierwsze strofy przedstawiają zabłąkaną postać szukającą kogoś, czyjejś twarzy. Słychać dosłownie jakieś wycie wilków, czuć ten mrok, ciemność, las, chłód - całość wiersza żyje, porusza się, współgra. Momentami piszesz iście pół-słowami dając czytelnikowi ogromne zaplecze wyobraźni i dopowiedzeń.

W rozwinięciu jest równie ciekawie, wplatasz wątki fantastyki, postać zamienia się w ducha, być może w upiora, który jest zabijany przez miłość. Dusza wyciekająca przez palce, ogół środków stylistycznych - których użyłeś do ubogacenia pracy - naprawdę mi się podobały. Chwytliwa, bardzo dynamiczna, świetna sylabicznie forma. Bardzo ciekawa historia, zmieniająca swój bieg z każdym wersem.

Końcowe strofy jednak zuuuupełnie zbiły mnie z dotychczasowego toku myślenia. Anioł o twarzy kobiety - jeszcze mógł się podobać, ale tę historię zwieńczyłbym inaczej. Sam nie wiem jak, ale cholera, na pewno inaczej. Mroczniej, smutniej, dobitniej, a jednocześnie mistyczniej.

W tym wypadku jednak wplotłeś jakiś drugi żywot i happy-end rodem ze Złotopolskich, Piotrku - nie tego się spodziewałem po tym wierszu.

On jest napisany tak, że puenta powinna wgniatać, jeszcze bardziej czymś zaskoczyć - na pewno ominąłbyś patos szerokim łukiem, to widać po twoim stylu.
Powinieneś popracować nad wieńczeniem prac, bo ta wygląda tak - jakbyś po prostu nie wytrzymał lirycznego ciśnienia podczas pisania i z braku laku wlepił od niechcenia bardzo błahe zakończenie.

Tyle ode mnie, pod względem technicznym nie mam zastrzeżeń,
dostajesz czwórkę, jednak ten wiersz stać na więcej.
Peace,
Zoso