* * * (zanurzyć chcę swe ciało)

zanurzyć chcę swe ciało
w zimnej wodzie
jak Ofelia martwa na wieki
wśród wierzb płaczących
zaklętych w wiktoriańskim płótnie `

zegar tyka
wybija rytm żelaznych godzin
czasu mozolnie płynącego jak strumień

już trzeci dzień minął od śmierci
obłęd bez zmartwychwstania
tylko schodzenie głębiej do piekła
czarnych piwnic duszy
gdzie warczy w mroku
smutek z czerwonymi oczami

zatracenie siÄ™ w sobie
upadek wśród myśli starych filozofów
pełnych prawideł i moralitetów
wszytko płynie jak czas
chwytam dzień rajski owoc dobra i zła
chwali mnie diabeł karci anioł
sumienie wisi na drzewie umarło

proszę o łaski bogów
małych lisich bożków ulanych ze złota
pochowanych w zakamarkach domu
proszę o szczęście miłość spokój
oni nie dajÄ…c nic tylko ze mnie szydzÄ…
cichym szeptem dymu
który kreśli w powietrzu
modlitwy papierosowego żalu

umieram już trzy dni jak Bóg
zawieszony na karmazynowym krzyżu
uplecionym z jedwabiu i ostrych cierni
moją domeną jest wieczna śmierć
w samotności i opuszczeniu
wśród funeralnych tłumów
zebranych nad moim gnijącym ciałem
gdzie zakwita poezja czarnym kwieciem

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 18.11.2011r.

perla94 18 11 2011 (07:30:52)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Piękne...
Cholernie kocham Twój klimat, jaki tworzysz w swoich pracach, uwielbiam...

Początek szcególnie zrobił na mnie wrażenie. Osobiście muszę przyznać, iż nawiązanie do Ofelii wyszło Ci o wiele lepiej niż mnie.;) Druga zwrotka, moim zdaniem, nadzwyczajna.

Końcówka też całkiem zgrabna, działa na wyobraźnię.

"zebranych nad moim gnijącym ciałem
gdzie zakwita poezja czarnym kwieciem "

Zasatanawia mnie jedynie jedna linijka:
"umieram już trzy dni jak Bóg"
Bóg umierał trzy dni? Chyba, że mówiąc umieram, masz na myśli już już wstępne rozkładanie się w grobie, hmm...