* * * (pierwsze cięcie za głupotę)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Witam Ismo! Pierwsze, co zrobiłem po przeczytaniu Twojego utworu to odpalenie youtuba i piosenki, z której cytatem uraczyłeś nas na samym początku. Ponowna lektura wiersza przy jej pobrzmiewaniu była jeszcze przyjemniejsza. Dostrzegalne są też korelacje między nią a Twoim utworem, a nawet samym klimatem i nastrojem obu tych dzieł. Ale teraz już stricte do wiersza. Wiesz, ostatnio zauważyłem, że poruszanie tematów religii, liczne parafrazy modlitw katolickich stały się bardzo często spotykanym symbolem w wierszach, nawet na naszym portalu już kilkanaście wierszy z takowym zabiegiem spotkałem. W wielu z nich dało się odczuć, że był to zabieg sztuczny, jednak tutaj utwór kipiał prawdziwymi emocjami. Obnażyłeś smutne, lecz niestety realia. Podobały mi się oba pytania retoryczne, których użyłeś w tym utworze. Myślę, że nie należy tutaj wskazywać jednej, konkretnej drogi interpretacyjnej, nie koniecznie musiało chodzić o sprawy typowo religijne. Ja jednak tak ten utwór odbierałem, może dlatego, że sam jestem agnostykiem. Puenta wieńczy tą niezwykle nostalgiczną i mroczną wizję ukazaną w Twoim utworze. Wypada też pochwalić za płynność tekstu, mimo obszernej długości pochłaniało się go jednym tchem. Umiałeś zainteresować czytelnika także i ironią w kilku miejscach wychwytywaną. Pewnie jeszcze kiedyś wrócę do tego utworu i myślę, że takie wiersze są po prostu potrzebne. Bardzo osobiście natomiast odebrałem pierwszą strofę, która w genialny sposób pokazuje czym jest grzech i ukazuje Boga raczej jako postać, która kara, a nie jest miłosierna. Utwór można pewnie odbierać także typowo ludzko, motywy religijne byłyby tu symbolem konkretnych ludzkich postaw, ja jednak jak już mówiłem odebrałem ten utwór inaczej.