* * * (nie ma ateistów)

nie ma ateistów
każdy człowiek
ma dwóch Bogów

Boginię Matkę rodzicielkę
dawczynię życia
ziemię naszych trosk sól
łzy przelane za nas
cierpienie ofiarowane
przez nas i znoszone z godnością
ciepły piach pod stopami
i kwiaty w wazonie
obok chleb mleko maliny
herbata z cytryną wcześnie rano
czasem szalik rękawiczki zimą

Boga Ojca podporę
kiedy kruszą się filary
dach spada grzebiąc nas
obronę w mroku
przed ślepiami czerwonymi
stal i marmur nieugięty
srogą ręką karceni
pokornie pochylamy głowy
kiedy wzrok opieki i trosk
spoczywa na nas
okrywa skrzydłami
piuropusz biało-czarnych
orlich piór

mieszkają w ogrodzie Edenie
nazywanym domem
gdzie doglądali nas jak rośliśmy
wypuszczaliśmy pierwsze pąki
liście później kwiaty cieszące oko
zbierali nasze owoce
czerpali radość słodyczy
spijali gorycz ich smaku
w Domu gdzie blask mają chwilę
miód jest słodszy
pity z mlekiem czasami wodą
powietrze pachnie
rodzynkami z rumem
gdzie dźwięczą melodyjnie
setki bajek i kołysanek
zaklętych w spokojnym
mruczeniu kota

dostaliśmy od nich tak wiele
czasami nie jesteśmy w stanie
unieść tych skrzyń
wypchanych honorem
godnością wiarą we własne siły
miłością i prostymi słowami
dziękuję proszę nie ma za co
dzielimy się nimi każdego dnia
ze światem a on odpowiada
dali nam także monety
abyśmy nie wydali ich
na pychę obżarstwo zdradę
hańbę nazwisk i imion
dali nam zegarki
przypomnienie tego
że kiedyś my posadzimy
własne drzewa
we własnych Edenach

jednak okrucieństwo czasu jest nieopisane
ostrość sztyletów minionych chwil
topory i miecze dni które uleciały
przychodzi Ragnarok umierają Bogowie
zasypiają świetlistym snem
pod kamieniami gdzie symbole run
mówią:

„Bogom! Naszym stwórcom,
dawcom życia, oddajemy wieczną
cześć i chwałę!”

płaczemy czytając epitafia
pisane rodzicom
patrzymy jak nasze drzewa owocują
pamiętając o troskach i cierpieniu
poświęceniu naszych Bogów

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 29.09.2011r.

Zoso 02 10 2011 (13:29:17)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Wiesz, rozmawialiśmy nie raz i doskonale wiesz co cenię w twojej poezji. Mimo wszystko jednak zachwycasz mnie tym, że w każdym utworze dostrzegam jakieś inne jej oblicze. W tym wypadku uderzyła mnie niesamowita prawda płynąca z wersów. Widać twoją ogromną rozbieżność literacką - od mrocznych, strasznych utworów - po bardzo dojrzałe, dorosłe, smutne, melancholijne - odważne utwory. Bo mało kto z taką ogromną hiperbolizacją i takim pięknem potrafi zwracać się do własnych rodziców. Widać, że mimo wszystko bardzo dużo im zawdzięczasz. Podmiot liryczny w moim wyobrażeniu siedzi sobie w jakimś bujanym fotelu po latach - już po ich śmierci (ostatnia strofa mnie nakierowała) i wspomina jego stosunki z rodzicami - bogami. Piękne środki stylistyczne, ogromne urozmaicenie słowem, bardzo bogate słownictwo i świetna rytmika daje bardzo wysokiej klasy utwór poetycki. W pewnym momencie miałem wrażenie, że czytam jakieś liryczne opowiadanie, aniżeli typowy wiersz - stąd pewnie zaklasyfikowałeś go do "innych". Ale to bardzo dobrze, bo przy twojej poezji nie można się nudzić. Piszesz bardzo głęboko, w tym wypadku ciepło, dojrzale, cholernie emocjonalnie - taka powinna być poezja. Nic dodać, nic ująć - fenomenalnie odpłynąłem przy twoim wierszu.

Peace,
Zoso