* * * (kim jestem)

Użytkownik ocenił pracę na 6
"kiedy granice zatarły się
sny wkroczyły do świata
i spływają deszczem
po mętnych szybach powiek" piękne...

ps cieszę się, że nie jestem redaktorem, bo w tym momencie musiałabym napisać jeszcze całą tyradę komentarza, a tak - mogę po prostu zostawić ocenę

Użytkownik ocenił pracę na 6
Podoba mi się. Czytałam kilka Twoich wierszy i wydaje mi się, że idziesz do przodu. Przynajmniej z tym utworem. Od razu widać, że jest bardzo dobrze przemyślany, przy tym niezwykle smutny, wręcz - przerażający.

Podmiot liryczny ma myśli samobójcze, jest pogrążony przez własne myśli, sny, oczywiście o zabarwieniu negatywnym. Romantykiem, który jednak nie potrafi zawalczyć o swoją miłość. Jest obojętny na cały otaczający go świat. Nic nie widzi, powoli przestaje też myśleć. Czeka tylko na śmierć. Nie szuka pomocy, siedzi w tym samotny, opuszczony, a może nawet tak słodko napawa się samotnością? Być może trochę nawet użala się nad sobą, szuka sobie problemów, bo tym realnym nie chce(!) stawić czoła. Przecież o wiele łatwiej poddać się niż podjąć walkę. Podmiot liryczny tylko coraz bardziej pogrąża się we własnych łzach, depresji, cierpieniu. Pod koniec utworu nawet sam przyznaje, że to on skazał siebie na wszystko, co go spotkało.

Kończysz mocną puentą, a to kocham w wierszach. Nie lubię Wertera i nigdy go nie rozumiałam, ale Twój utwór idealnie oddaje tragizm tej powieści. Nawet przez chwilę zastanawiałam się, czy nie piszesz o autorze "Cierpień młodego Wertera", bo wiem, że chciał się zabić, ale w końcu tego nie zrobił, ale teraz stwierdzam, że to ktoś z czasów nam współczesnych, być może nawet i ty.

Szóstka.