* * * (zagubiony)

Mój Drogi Ismo,

Twój wiersz jest przepiękny. Z miejsca przyspieszył bicie mojego serca. Prze-subtelnie, i prze-delikatnie opisujesz Miłość. Poetycko. Inaczej. Z ogromnymi pokładami wrażliwości wplecionymi w kolejne strofy. Oczywiście: nie zostawiam oceny, bo ta jest głęboko w moim sercu i myślę, że to znaczy w tym przypadku więcej niż wymierna skala mogłaby zaoferować.

Pozdrawiam CiÄ™(!) serdecznie(!!!),
A.S.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Hey
nie mam nastroju na pozytywne wiersze o miłości, od razu się przyznaję, bo chciałabym szyć rany serca jak Twoja ukochana, ale teraz jeszcze nie umiem. Nie lubię szczęścia jeśli jest obok, a nie we mnie, ale lubię mieć nadzieję i lubię wierzyć w miłość, choć nie co dzień mi to wychodzi. Twojego wiersza nie lubię, bo znów mi dał tą wiarę i nadzieję na ten cud, który pewnie nigdy się nie zdarzy. Jestem jednak zbyt wrażliwa na takie sugestie.
Twój tekst skojarzył mi się z piosenka "W moim ogrodzie" tyle, że tam ogólny wydźwięk jest smutny. Jedyne do czego się przyczepię to długość, myślę, że byłoby tu materiału na niejeden tekst, ale jest to do strawienia. Nie podoba mi się też trochę ta wariacja pytajników, ale to też przeżyję. Eh, zakochani: słodcy i nie do zniesienia. Zazdroszczę.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Śliczny wiersz napisałeś! Jest w nim tyle miłości, że można
nią obdzielić cały świat.
Tytuł mi podpowiada, że zagubiony w miłości.......?
Wprowadzenie mówi o zagubieniu podmiotu między światłem
a mrokiem i poszukiwaniach swego miejsca w szarej rzeczywistości życia.
Następne strofy mówią o miłości, która na każdego spada jak
natchniony obłok i tworzy wielkie, płynące z serca głębi
słowa. Urok miłości!
"uwielbiam łapać Twoje uśmiechy
żeby dawać Ci je w chwilach smutku
mam ich pełen słoik" - jakie piękne słowa, jestem pod wrażeniem!
Podmiot mówi, że miłość wprowadza pewien rodzaj światła
w życie. Jest to świat pragnień, czułość dotyku w przytuleniu i promień serca w spojrzeniu. Każdy przeżywa to
w miłości i to jest najpiękniejsze w wierszu.
Zakończenie mówi o gojeniu ran życia, co miłość świetnie
potrafi. Kto kochał to wie, że góry przenosi, nie mówiąc
o "łataniu" duszy. Myślę, że podmiot miał na myśli ludzkie poszukiwania swego miejsca i własnych marzeń.
Każdy, gdy sięgnie pamięcią wstecz, przeżywa swe rozterki
i tutaj je widzimy.
Piękny wiersz Ismo, pozostaje życzyć więcej takich fruwających wierszy, bo jest cudowny - wiadomo miłość na
skrzydłach unosi.
Tylko, żeby ta nić do szycia była mocna - to mój żart.
Mój zachwyt!